محاربه سلمان رشدی

جدیدا اینطور شده که میگن فلانی رو اعدام کردن. میپرسیم چی کار کرده؟
میگه هیچ چی، حرف زده
اصرار میکنیم مثلا چه حرفی زده؟
میگن گفته خدا وجود نداره، پیغمبر وجود نداره، اصلا منم همین رو میگم، حالا من رو هم بگیر بکش!
این رو ترجمه محاربه گرفتن. این چیزی هست که رسانه های غربی از معنای فقهی کلمه محاربه برداشت کرده و به بچه های فریب خورده ما خورانده اند تا بازگو کنند.
درصورتی که محاربه یعنی اقدام به جنگ با خدا و پیامبرش. اقدام و عمل بخش مهمی از این حکم است.

و ممکن است فرد کلمه ای بگوید که منجر به عمل شود، چه از طرف خودش چه از طرف دیگران. مثلا فرد می‌گوید مرگ بر خدا و پیغمبر و حکومت اسلامی را سرنگون میکنیم، و این را در تظاهراتی بگوید که خودش و دوستانش انجام داده اند و در این حین بلندترین صدا را ایشان داشته و این جمله را گفته و منجر به مجموعه اقدامات زیر به ترتیب زیر شده باشد:

１.    آتش جنگ رسانه‌ای علیه کشور فراهم شود که به تحقیر و تضعیف کشور در فضای بین المللی بیانجامد.
２.    با سردمداری شعارهای او عده ای در حین تظاهرات شروع به شکستن شیشه بانک و آتش سوزی شوند.
３.    عده دیگر در لابلای برهم ریختگی به کسب اطلاعات برای نابودی حکومت اسلامی مشغول شوند
４.    حتی ممکن است با شهادت افسر پلیسی و یا جوان نوزده ساله دین دار ما، آرمان علی وردی ادامه یابد

همه با جمله او گفت. او کاری نکرد، فقط با بیان رسای هیجان انگیز برانگیزاننده اش رهبری گروهی را برعهده داشته که با اقدامات عملی ایشان، تحقیر و تضعیف یاران اسلام و حتی شهادت مسلمانان انجامیده است. در اسلام، حکم همچین فردی محاربه است. اگر بخواهی با دید کوته بینانهگویی او کاری نکرده و فقط حرف زده باید بگوییم که نمرود هم آتشی به پا نکرد که ابراهیم را در آن بیندازد، فقط حرف زد!
اینکه رهبری آتش افروزان را برعهده داشته قطعا حکم محاربه داشته.
بسا سخن که از حمله مسلحانه نیرومندتر است.
مثلا سلمان رشدی با سخنان برانگیزاننده به تحقیر و تخریب مسلمانان می‌پرداخته. زمینه ساز گروه هایی میشد که مسلمانان را می‌کشتند. صحبت های او دستاویز کسانیکه در دلشان دشمنی با مسلمانان می‌پروراندند و می‌خواستند اقداماتی علیه جان و مال آنان داشته باشند و نیازمند پوشش زیبایی برای حرکتشان بودند تا به اعمال شیطانی خود پوسته انسانی بپوشانند.
چرا کسیکه مثل سلمان رشدی حرف میزند، حکم محاربه میگیرد؟

به همان دلیل که انگلیس سالهای سال است او را مثل پرچمی به اهتزاز در آورده و برای صیانت از او تا می‌تواند هزینه می‌کند.

______________

Recently, it has become like this: they say that someone was executed. We ask what he did?
He says nothing, he spoke
We insist, for example, what did he say?
They say that God said there is no such thing as a prophet, that I say the same thing, now kill me too!
This is the translation of moharebeh (war). This is what the Western media has taken from the jurisprudential meaning of the word moharebeh and fed it to our deceived children to recount.
Whereas moharebeh means to wage war against God and His Prophet. Action and action are an important part of this ruling.

And a person may say a word that leads to action, whether on his own behalf or on the behalf of others. For example, a person may say death to God and the Prophet and we will overthrow the Islamic government, and he may say this in a demonstration that he and his friends have held, and during this, he has the loudest voice and has said this sentence, leading to the following series of actions in the following order:

１. A media war will be prepared against the country that will lead to humiliation and weakening the country in the international arena.
2. With his slogans leading, some people will start breaking bank windows and setting fires during the demonstrations.
3. Others will engage in gathering information to destroy the Islamic government amidst the chaos
4. It may even continue with the martyrdom of a police officer or our devout nineteen-year-old youth, Arman Ali Verdi

His words said it all. He did nothing, he only led a group with his exciting and provocative statements that led to the humiliation and weakening of the companions of Islam and even the martyrdom of Muslims with their practical actions. In Islam, the sentence for such a person is moharebeh. If you want to see him doing nothing and just talking with a short-sighted perspective, we should say that Nimrod did not start a fire to throw Abraham into it, he just talked!
The fact that he was leading the fire-starters was definitely a sentence for moharebeh.
Words are often more powerful than armed attacks.
For example, Salman Rushdie used provocative words to humiliate and destroy Muslims. He paved the way for groups that killed Muslims. His words were a pretext for those who harbored enmity towards Muslims and wanted to take action against their lives and property, and needed a beautiful cover for their actions to cover their evil deeds with a human shell.
Why is someone who speaks like Salman Rushdie considered a war criminal?
For the same reason that England has been waving him around like a flag for years and spending as much as it can to protect him.

این جنگ اخیر، و تیم تل آویو پشتیبانی از کابینه حسن روحانی

حسام الدین آشنا افشا کرد که تیم تل آویو از کابینه حسن روحانی پشتیبانی میکرده است.
همچنین با مرور خاطرات شهیدانی چون امیر عبدالهیان، وزیر امور خارجه ایران در دولت شهید رئیسی، این پشتیبانی دیده میشود. نمونه اش اینه که آقای حسام الدین آشنا مسئول اتاق عملیات روانی حسن روحانی در دولت بنفش گفتند کانال "وحید آنلاین" و "مملکته" یک ساختمان چهارطبقه و تیم مفصل در تل آویو دارند،
 با یک بررسی و خواندن روزنامه بنفشی چون انصاف نیوز متوجه حمایت این کانالها از کمپین انتخاباتی‌ حسن روحانی از همان تل آویو هم میشیم.

نتیجش اینه که رسانه‌های اسرائیلی هر کاری کردند تا روحانی رئیس جمهور بشه تا ایران رو تسلیم غرب کنه
جالب این جاست که در این مدت عوامل تیم تل آویو بقدری در دولت روحانی نیروهای انقلابی و پیرو خط و مکتب امام خمینی را به ستوه آوردن که وقتی قرار میشه حسن روحانی اواخر دولت سیزدهم استیضاح بشه و به قوه قضائیه بابت ظلم‌هایی که به مردم کرد معرفی بشه اتفاق خاصی نمی افته. در عوض در طول این ۴۰ سال انتخابات ریاست جمهوری نگاه کنید تنها جایی که ما خارج از گود صهیونیستی توانستیم کسی از بین مردم و پیرو مکتب امام خمینی وارد نظام کنیم شهید شده:
１.    محمدعلی رجایی
２.    هاشمی رفسنجانی
３.    آیت الله دکتر رئیسی
اینها به جز جریان شهیدانی چون باهنر و بهشتی و غیره هستند که رئیس جمهور نشدند، ولی چون احتمال بالاتر رفتن از پله های ترقی در نظام داشتن همراه عددهای بالایی از آمار شهید شده اند.
هاشمی رفسنجانی تا سال ۱۳۷۶ که ریاست جمهوری دست او بود نیروی انقلابی موثر و خوبی در نظام بود و اغلب آن جریانات که برای خود و فرزندانش پیش آمد مربوط به پس از دوران ریاست‌جمهوری او در ایران بوده.
تل آویو در جنگ دوازده روزه چند روز گذشته می‌گفت احمدی نژاد رو هم بعنوان جاسوس خودش و به عنوان مهره سوخته می‌خواسته بزنه که جان سالم به در برده. احمدی نژاد البته در دوره ریاست جمهوری خودش هم چند بار از ترور جان سالم به در برده‌ بوده.
در عوض با وجود اختلافات شدیدی که بر سر ریاست جمهوری آقایانی چون
１.    بنی صدر
２.    خاتمی
３.    روحانی
４.    پزشکیان
پیش آمد هیچ یک تاکنون به جز مرگ طبیعی از میان نرفته اند و همه تا آخر خود را حفظ کرده اند.
در جنگ ۱۲ روزه شاهد بودیم که ده ها فرمانده ارشد نیروهای مسلح یکباره و غافلگیرانه شهید میشوند. در این میان فرمانده قرارگاه سازندگی خاتم الانبیا که به سرعت در حال اجرای طرح های آبرسانی و توسعه راه آهن بود، خودش و جانشین او که پس از وی تعیین شد شهید شده است.
از همه جالبتر اینکه در نظامی که برای جلوگیری از اتفاقاتی مثل کودتای نظامی سپاه و ارتش به صورت یک درمیان تعریف شده است توسط رژیم صهیونی تهدید میشوند و حتی پس از آتش بس نیز صد و پنجاه هزار نیروی سپاه شمرده می‌شوند که آنها همگی در لیست ترور قرار بگیرند!
پس از نیروهای ساختار یافته نوبت به دانشمندان ایرانی می‌رسد که آنها نیز جالب است که شهید میشوند و در لیست ترور قرار می‌گیرند.
در این میان رسانه و صداسیما از تعرض دشمن دژخیمان در امان نمی ماند و همان هم با چند بمبی مورد هدف قرار میگیرد که پخش زنده آن به هم بریزد.
این برای کشوری که مدعی پیاده سازی نظام سیاسی برتر است عجیبه. چه اینکه این ادعا در دنیا وجود داره ولی اختلافات منجر به اجرای خروجی یکسان برای ریاست جمهوری آقایانی میشه که روی کار آمدن. برای نمونه کره جنوبی را بررسی کنید که نتوانست دموکراسی را اجرا کند، ولی تمام ریاست جمهوری های آن بدون استثناء به طریقی یا به قتل رسیدند یا اعدام شدند. این اعدام هم فقط برای یک جناح خاص نبوده و شامل همه می‌شده
تا اینجا هم تعداد بیشتری رئیس جمهور مورد علاقه جریان غربی را وارد نظام سیاسی کشور در راس کرده اند و هم با کوتاه کردن طول عمر ریاست جمهوری های پیرو خط امام بر طول عمر مهره های خود افزوده اند.
رسانه های پیرو خط امام بودجه ناچیز بدست آورده ولی رسانه های کرباسچی با هم میهن، خبرآنلاین مشابه بی بی سی، شبکه ماهواره‌ای من و تو و رسانه و شبکه ایران اینترنشنال و صدها خبرگزاری مشابه دیگر مثل ایران اعتماد، روزنامه با اسم مشابه اطلاعات تحت عنوان اطلاعات ایران، انصاف نیوز و سایر با پول و هزینه هنگفت روی کار می آیند، طوریکه پیدا کردن خبر دقیق و موثق کار پرزحمتی می‌شود. آنچه که رسانه دیرینه یار امام هم می‌شناختیم با روی کار آمدن پزشکیان دچار دگردیسی می‌شود. برای یک خبر که یک خبرگزاری پخش میکند کلی زمان میبرد که دیگری نیز به آن بپردازد و بازتاب خبری مناسبی درخور وقایع واقع داشته باشیم.

__________________

Hesameddin Ashna revealed that the Tel Aviv team supported Hassan Rouhani's cabinet.
This support can also be seen by reviewing the memoirs of martyrs such as Amir Abdollahian, the Iranian Foreign Minister in the government of Shahid Raisi. An example is that Mr. Hesameddin Ashna, the head of Hassan Rouhani's psychological operations room in the purple government, said that the "Vahid Online" and "Mamlakte" channels have a four-story building and a detailed team in Tel Aviv.
By examining and reading the purple newspaper Ensaf News, we can see that these channels support Hassan Rouhani's election campaign from Tel Aviv.

The result is that the Israeli media did everything they could to make Rouhani the president in order to surrender Iran to the West.
It is interesting that during this time, the Tel Aviv team's agents harassed the revolutionary forces and followers of Imam Khomeini's teachings so much in the Rouhani government that when Hassan Rouhani was to be impeached at the end of the 13th government and presented to the judiciary for the atrocities he committed against the Kurdish people, nothing special happened. Instead, look at the presidential elections during these 40 years, the only place where we were able to bring someone from among the people and a follower of Imam Khomeini's school into the system outside of the Zionist fold was martyred:
1. MohammadAli Rajai
2. Hashemi Rafsanjani
3. Ayatollah Dr. Raisi
These are except for the series of martyrs such as Bahonar and Beheshti, etc. who did not become president, but because they had the possibility of moving up the ladder of advancement in the system, they were martyred along with high numbers of statistics.
Hashemi Rafsanjani was an effective and good revolutionary force in the system until 1997, when he was president, and most of the events that happened to him and his children were related to his presidency in Iran after his presidency.
During the Twelve Day War, Tel Aviv was saying that it wanted to kill Ahmadinejad as its own spy and as a burnt piece, but he survived. Ahmadinejad, of course, had survived assassination several times during his presidency.
Instead, despite the fierce disagreements that have arisen over the presidency of gentlemen such as
1. Bani Sadr
2. Khatami
3. Rouhani
4. Pezeshkian
, none of them have died except for natural deaths, and all have maintained their integrity until the end.
In the 12-day war, we witnessed dozens of senior commanders of the armed forces being martyred suddenly and unexpectedly. In the meantime, the commander of the Khatam al-Anbiya construction headquarters, who was rapidly implementing water supply and railway development projects, himself and his successor who was appointed after him were martyred.
Most interestingly, in a system that has been defined as mutually exclusive to prevent events such as a military coup, the Sepah and the army are threatened by the Zionist regime, and even after the ceasefire, one hundred and fifty thousand Sepah troops are counted, and they are all on the assassination list!
After the structured forces, it is the turn of Iranian scientists, who are also interestingly martyred and placed on the assassination list.
Meanwhile, the media and the Iranian Broadcasting Corporation are not safe from the attacks of the enemy of the enemy, and they are also targeted with several bombs that disrupt the live broadcast.
This is strange for a country that claims to implement a superior political system. Because this claim exists in the world, but differences lead to the implementation of the same outcome for the presidency of the gentlemen who came to power. For example, consider South Korea, which failed to implement democracy, but all of its presidents, without exception, were either assassinated or executed in one way or another. This execution was not just for a specific faction, but included everyone.
So far, they have introduced more presidents favored by the Western trend into the country's political system, and they have also increased the lifespan of their own pieces by shortening the lifespan of presidents who follow the Imam's line.
Media following the Imam's line has received a meager budget, but Karbaschi media, including HamMihan, KhabarOnline, similar to the BBC, the satellite network Manoto, and Iran International Media and Network, and hundreds of other similar news agencies such as Etemad online, a newspaper with a similar name to Etelat under the title Etelat Iran, Ensaf News, and others, come to work with huge money and expenses, so that finding accurate and reliable news becomes a difficult task. What we knew as the media, which was a long-time friend of the Imam, underwent a metamorphosis with the coming to power of the doctors. It takes a long time for a news agency to broadcast a story and for another to cover it and have a proper news coverage that is appropriate for the events.

ایروانی: انتقال ذخایر اورانیوم در صورت توافق جدید

امیرسعید ایروانی، نماینده دائم ایران در سازمان ملل متحد، در گفت‌وگو با المانیتور درباره آینده برنامه هسته‌ای ایران تأکید کرد:

> «جمهوری اسلامی ایران همواره به دنبال راه‌حل مسالمت‌آمیز برای رفع نگرانی‌ها درباره برنامه هسته‌ای خود بوده است. توافق برجام بر همین اساس شکل گرفت و ما همچنان به همان اصول پایبندیم. طبق پیمان عدم اشاعه هسته‌ای، حق استفاده صلح‌آمیز از انرژی هسته‌ای حقی است که برای همه کشورها به رسمیت شناخته شده و ایران نیز از این حق کوتاه نخواهد آمد.»

او ادامه داد:

> «ما بر حفظ توانمندی‌های داخلی خود در غنی‌سازی پافشاری می‌کنیم، اما آمادگی داریم همکاری‌های منطقه‌ای در زمینه ایمنی هسته‌ای و تأمین سوخت را گسترش دهیم. هرگونه کنسرسیوم منطقه‌ای می‌تواند مکمل برنامه ملی ما باشد اما جایگزین آن نخواهد شد.»

ایروانی درباره احتمال مصالحه در سطح غنی‌سازی یا سپردن ذخایر اورانیوم به مدیریت مشترک توضیح داد:

> «همان‌طور که در توافق پیشین بخشی از ذخایر ۲۰ درصدی خود را به روسیه منتقل کردیم و در ازای آن کیک زرد دریافت شد، اگر توافق جدیدی شکل گیرد، ما آماده‌ایم ذخایر ۶۰ و ۲۰ درصدی را نیز از کشور خارج کنیم. حتی می‌توان این ذخایر را تحت نظارت آژانس در داخل ایران مهر و موم کرد. این موضوع بستگی به متن توافق دارد و خط قرمز مطلق ما نیست.»

اما پرسش مهم اینجاست:

چگونه در شرایطی که سال ۱۴۰۰ همین مقامات می‌گفتند غنی‌سازی ۶۰ درصدی یک قدرت ملی و یک ابزار بازدارنده است، امروز صحبت از خارج‌کردن و تحویل آن می‌کنند؟

چرا وقتی در نطنز خرابکاری شد و پاسخ متقابل را به زمان «مناسب» موکول کردید، هیچ‌کس نگفت که روزی از همین فناوری بومی عقب‌نشینی خواهید کرد؟ چرا امروز، پس از تحمل صدها شهید از فرماندهان و دانشمندان و پس از هزینه‌های مالی و انسانی سنگین، سخن از بازگشت به شرایط قبل از بومی‌سازی انرژی هسته‌ای می‌زنید؟

چه تغییری اتفاق افتاده است؟

چه شد که از «کنام شیران و دلیران» رسیدیم به جایی که خودمان پیش‌دستانه پیشنهاد می‌دهیم ذخایر غنی‌شده‌مان را منتقل کنند و تحت مهر و موم دیگران قرار دهند؟

در چهار سال گذشته دشمن هرچه توانست، برای ضربه زدن به زیرساخت‌های هسته‌ای ما تلاش کرد؛ از خرابکاری در نطنز تا ترور فرماندهان و دانشمندان. هدف دشمن، گرفتن همین برگ برنده بود. امروز همان هدف دشمن را با زبان دیپلماسی و «توافق جدید» محقق می‌کنیم و نامش را هم اعتمادسازی می‌گذاریم؟

آیا این همان الگویی نیست که یاسر عرفات در دهه‌های گذشته تجربه کرد؟

عرفات نیز پس از سال‌ها مبارزه و هزینه دادن، وقتی به میز مذاکره کشیده شد، در نهایت به امتیازدهی بی‌پایان رسید و حاصل آن شد که فلسطین امروز همچنان اشغال‌شده و آواره است.

آیا ما نیز پا در همان مسیر گذاشته‌ایم؟

آیا قرار است ایران همان سرنوشت فلسطین را تجربه کند؛ تکه‌تکه شدن قدرت ملی، عقب‌نشینی از مواضع و دست‌به‌دست شدن امتیازات بدون آن‌که امنیت و عزت کشور تضمین شود؟

ایران کم نداشت؛ نه در دانش، نه در اراده، نه در توان مردمی. پس چرا امروز باید بعد از چهار سال خسارت، دوباره همان حرف‌های دوران برجام را تکرار کنیم، در حالی‌که همان زمان هم تحریم‌ها نه‌تنها برداشته نشد، بلکه بیشتر هم شد؟

گفتید «تمام مفاد برجام را اجرا کردیم» اما نتیجه چه شد؟

تحریم‌ها پا برجا ماند، فشار اقتصادی ادامه یافت، ۴۰۰ تحریم جدید فقط در همین دوره اضافه شد. پس چه توجیهی دارد که دوباره همان مسیر را برویم؟

مردم ایران جان دادند، خون دادند، جوانانشان را از دست دادند؛ حالا چه کسی پاسخ این عقب‌نشینی را می‌دهد؟

اگر امروز با یک تهدید، بخشی از برنامه هسته‌ای را واگذار کنیم، فردا چه چیز دیگری را باید در برابر یک تهدید دیگر تسلیم کنیم؟

آیا این همان روندی نیست که یاسر عرفات و سازمان فتح را از یک جنبش مقاوم به یک تشکیلات وابسته بدل کرد؟ آن هم درست زمانی که فلسطینی ها سلاح خاصی نداشتن به جز سنگ؟ برابر شد با همان سالی که تعداد خیلی زیادی از مردم فلسطین را یکباره کشتند. طوری که خبرنگارها از شدت جنازه هایی که روی هم ریخته بود نمی توانستند در فلسطین راه بروند.

ما با یه سری موجود متمدن که سرو کار نداریم که بگیم تسلیم میشم و اونها بگن باشه ما با تو دیگه کاری نداریم. بگی تسلیم میشم از کشته هایت کشته میسازند. یاسر عرفات هم فکر نمیکرد که داره تسلیم میشه. او فکر میکرد که داره یک توافق عاقلانه انجام میده.

این عقب‌نشینی به چه معناست؟

آیا ایران پس از دهه‌ها مبارزه، هزینه و قربانی، قرار است بنشیند و تماشاگر فروپاشی اقتدار ملی‌اش شود؟

_______________________

Speaking to Al-Monitor about the future of Iran’s nuclear program, Amir Saeed Iravani, Iran’s permanent representative to the United Nations, emphasized:

> “The Islamic Republic of Iran has always sought a peaceful solution to address concerns about its nuclear program. The JCPOA agreement was formed on this basis, and we continue to adhere to the same principles. According to the Nuclear Non-Proliferation Treaty, the right to peaceful uses of nuclear energy is a right recognized for all countries, and Iran will not compromise on this right.”

He continued:

> “We insist on maintaining our domestic enrichment capabilities, but we are ready to expand regional cooperation in the field of nuclear safety and fuel supply. Any regional consortium can complement our national program, but it will not replace it.”

Iravani explained the possibility of a compromise on the enrichment level or handing over uranium reserves to the joint management:

> “Just as in the previous agreement we transferred part of our 20% reserves to Russia and received yellow cake in return, if a new agreement is formed, we are ready to export the 60% and 20% reserves from the country. These reserves can even be sealed inside Iran under the supervision of the Agency. This depends on the text of the agreement and is not our absolute red line.”

But the important question is here:

How come, in a situation where in 1400 the same officials were saying that 60% enrichment is a national power and a deterrent, today they are talking about exporting and handing it over?

Why did no one say that you would one day retreat from this indigenous technology? Why are you talking about returning to the conditions before the localization of nuclear energy, after enduring hundreds of martyrs among commanders and scientists and after heavy financial and human costs?

What has changed?

What happened that made us go from the “lair of lions and brave men” to a place where we ourselves preemptively propose that our enriched reserves be transferred and sealed by others?

In the past four years, the enemy has tried everything it could to damage our nuclear infrastructure; from sabotage in Natanz to assassination of commanders and scientists. The enemy’s goal was to gain this trump card. Today, we are achieving the enemy’s same goal with the language of diplomacy and a “new agreement,” and we call it confidence-building?

Isn’t this the same model that Yasser Arafat experienced in the past decades?

Arafat, after years of struggle and spending, finally reached the negotiating table and made endless concessions, and the result is that Palestine is still occupied and displaced today.

Have we also set foot on the same path?

Is Iran going to experience the same fate as Palestine; the fragmentation of national power, retreat from positions, and the exchange of concessions without guaranteeing the country's security and dignity?

Iran was not lacking; neither in knowledge, nor in will, nor in the power of the people. So why should we repeat the same words from the JCPOA era after four years of damage, while at the same time the sanctions were not only not lifted, but were even increased?

You said, "We implemented all the provisions of the JCPOA," but what was the result?

The sanctions remained in place, the economic pressure continued, and 400 new sanctions were added during this period alone. So what is the justification for us to go down the same path again?

The Iranian people gave their lives, shed their blood, lost their youth; now who will answer for this retreat?

If today we surrender part of the nuclear program with a threat, what else will we have to surrender tomorrow in the face of another threat?

Isn't this the same process that turned Yasser Arafat and the Fatah organization from a resistance movement into a dependent organization? And that was at a time when the Palestinians had no special weapons except stones? It was the same year that they killed so many Palestinians at once. So much so that journalists could not walk in Palestine due to the severity of the bodies that were lying on top of each other.

We are dealing with a group of not civilized beings who do not want us to say I surrender and they say okay, we have nothing more to do with you. Say I surrender, they will make dead people out of your dead. Yasser Arafat did not think he was surrendering either. He thought he was making a wise agreement.

What does this retreat mean?

After decades of struggle, expense, and sacrifice, is Iran going to sit back and watch its national authority crumble?

توضیحات یک خلبان درباره نحوه کار هلی شات ها و ریز پرنده ها و پهپادها- پهپاد غیرانفجاری

جنگ نوینی که امروز با دشمن در پیش داریم رو در رو نیست، ولی نیروهای مقابل را با این شیوه میزند:
یک هلیشات کوچک پس از بررسی یک لیزر نامرئی را روی ساختمان هدف می چسباند. به این کار می گن سیگنال گذاری. سپس با جنگنده F35 از ارتفاع پنجاه هزار پایی بدون اینکه در تیررس ضدهوایی ها قرار بگیرد می آید و بمب را از بالا رها می‌کند و این بمب از مسیر لیزر می‌رود تا برسد به نقطه سیگنال گذاری شده.
بنابراین، این پهپادها که دست مزدوران و وطن فروشان هست همه انفجاری نیستند. یک تعداد وظیفه سیگنال گذاری دارد. پهپاد یا جنگنده بعدی که F35 هست و بمب داره می آید هدف را با دقت روی نقطه سیگنال گذاری شده رها می‌کند.
تفاوت این پهپادها رو میشه فهمید. پهپاد سیگنال گذاری رفتار خاصی دارد. این رفتار شامل سه بخش:
اول: چشمک زدن چراغ
دوم: چرخ زدن دور هدف. این کار رو برای این می‌کنه که بتونه نقطه مناسب برای سیگنال گذاری رو انتخاب کند.
سوم: وقتی هست که داره پیش صاحبش برمیگرده. در این حالت در یک ارتفاع مشخص بالا سر صاحبش بدون چشمک زدن می ایستد تا صاحبش آن را بنشاند.
برای همین، شما میتوانید بعدازظهر ها از وقت غروب تا صبح از روی چشمک زدن این ریز پرنده ها، هم نقطه سیگنال گذاری شون (نقطه هدفشان) رو بفهمید، هم جای صاحبش را متوجه بشین.
نقطه سیگنال گذاری: جایی که هِی دور یک محوطه می چرخه و هِی چشمک میزند
نقطه صاحبش: جایی که تو یک ارتفاعی ثابت میشه و حرکت نمی کند

نحوه کار با آر پی جی

آمریکا با پرتاب بمب از طریق نیرو هوایی و نیرو دریایی رسماً وارد نبرد با ایران شد.
در ادامه از آنجا که نبرد زمینی پیش بینی میشه و امکان ورود نیرو دریایی آمریکا به خاک ایران وجود داره، خوبه که کمی در مورد سلاح ضد زره آر پی جی که استفاده آن در نبرد مرسوم هست بدانید.
آر-پی جی رو دوشی تک نفره است. مدلهای ۱۶ تا ۲۷ یکبار مصرف است و قابلیت تغییر سر جنگی ندارد.

مدلهای ۷، ۲۷ و ۲۹ برای مقابله با نیروهای پیاده است.

در اینجا ویدئویی از نحوه کار با آر پی جی آورده ایم.