اسلام، از اندیشه تا عمل

در خاطره انقلاب اسلامی ایران میتوان از جشن و سرورها، ایثار و مقاومت ها نام برد، ولی اگر ذکر صرف اینها بدون در نظر گرفتن واقعیت های اجتماعی باشد ما را از آنچه درون مایه ارزش های انقلاب اسلامی دور می‌سازد.
مطالبه مسئولیت و در متن انقلاب بودن شرط پایداری و حفظ ارزش هاست. در اینصورت، آنجا که ارج نهادن بر مقاومت ارزش می‌شود یادآوری سابقه ایمان و سبقت در پیشتازی در عرصه های مختلف اسلامی اهمیت می یابد. چراکه این جاست که آشکار میشود که چه کسانی در بحبوحه بحران ها و سختی ها و دشواری ها همراه ارزشهای اسلامی ماندند و مانند ابوذرها به یاری اسلام شتافتند و یا مانند آفتاب پرست هنگامی که به آنها نیاز بود سرسپرده دشمن بودند و موقعی که آفتاب اسلام همه جا را روشن کرد زیر آفتاب مشغول آفتاب گیری شدند.
در این چارچوب، بازخوانی برخی رویدادها و جهتگیریهای اخیر در ساختار مدیریتی کشور، ما را به یاد تجربه های صدر اسلام در دوران امیرالمؤمنین علی علیهالسلام میاندازد؛ دورانی که حقمداری، عدالتخواهی و ایستادگی در برابر تحریف، با فشارها و جابهجایی حقیقتها روبه رو بود.

حذف نام شهید رئیسی

هنوز یک سالی از شهادت شهید رئیسی نگذشته که برای تغییر نام سردر کتابخانه ای در رشت سواستفاده از اموال دولتی رخ میدهد و نام شهید با خرج و هزینه فراوان از روی آن حذف میشود. هرچند بعدها مسئولان توضیحاتی ارائه کردند، اما قانع کننده نبود. این اتفاقات ناخودآگاه خاطره سیر تاریخی دوران بنی امیه و حکومت ابوسفیان و معاویه را به ذهن متبادر میکند: دورانی که پس از رشادتها و فداکاریهای امیرالمؤمنین علیهالسلام، زمامداران جدید به تدریج آثار حق را کمرنگ و مسیر حکومت را موروثی خودشان معرفی کردند؛ گویی تاریخ در پوششی نو، هشدارهای خود را تکرار میکند.
نام کتابخانه در سال 1403 که تاسیس شد، کتابخانه «شهیدجمهور» بود. با حکومت پزشکیان سال تاسیس را به 1404  و یک ساختمان را با نام ساختمان شهید آیت الله رئیسی معرفی کردند. دیگر حرفی از شهید جمهور نیست تا کتابخوانان بعدی ندانند که شهید رئیسی رئیس جمهوری بود که یک تنه بسیاری از ساختمان ها و مراکز فرهنگی هنری را احیا کرد. آنها با این کارشان هم ریاست جمهوری او را پنهان میکنند، هم مردمی بودنشان را و هم اینکه بزرگترین مراسم وداع را مردم برای ایشان برگزار کردند  و هم دستاورد های شهیدجمهور را با تغییر سال تاسیس به نام خود ثبت می کنند.
«یاسر تقوی» مدیرکل سابق کتابخانه‌های عمومی استان گیلان و سرپرست کنونی اداره‌کل امور استان‌ها و انجمن‌های نهاد کتابخانه های کشور در توضیحاتی که برای مخاطب کمتر قانع کننده به نظر می‌رسد، با بیان اینکه برداشت‌های رسانه‌ای درباره تغییر نام، درست نیست، اظهار کرد: « نام کتابخانه مرکزی رشت هیچ‌گونه تغییری نکرده است. این ساختمان همان کتابخانه مرکزی رشت - ساختمان شهید آیت‌الله رئیسی است و همان نامی که از ابتدا مصوب شد، همچنان پابرجا است. تنها اتفاقی که افتاده، جابه‌جایی ترکیب کلمات روی تابلوها است؛ نه حذف نام شهید.» انگار تغییر نام چیزی جز جابجایی کلمات است.
«محمود محمدی» سرپرست کنونی کتابخانه های عمومی استان گیلان که پیش از این در پاسخ به پرسش خبرنگار مهر درباره تغییر نام کتابخانه مرکزی رشت گفته است: «نام این مجموعه فرهنگی پیش تر به‌عنوان «آیت‌الله رئیسی» ثبت شده و هم‌اکنون نیز بر سر در ساختمان نصب است.» و منظورشان از پیشتر معلوم نیست.

انقلاب اسلامی تنها مجموعهای از خاطرات و شعارها نیست؛ تاریخ زنده مردمی است که در سختترین شرایط بر ارزشهای خود ایستادند. اما این ارزشها زمانی پایدار میمانند که جامعه و مسئولان با صداقت، مسئولیتپذیری و احترام به حقیقت، از تحریف و بیاعتنایی به نشانههای انقلاب جلوگیری کنند. آنچه ملت را دلگرم میکند، رفتار صادقانه است، نه تزیین تابلوها یا جابهجایی اسامی با تحریف حقایق. حکومت اسلامی حتی در زمان پیامبر و ائمه نیز از این تحریف ها لطمه میخورد. شباهت ها بین آنچه بر حکومت اسلامی ایران می آید و آنچه در زمان پیامبر یا ائمه اطهار رخ داد زیاد است: مثل جریان فتنه و نفاق در دوران امام علی تا امام حسین علیهما السلام و غصب حکومت توسط کسانی که ظاهرا بخشی از جامعه اسلامی بودند. و جریان اصلاحات که ظاهرا بخشی از جامعه ایران است. این دو جریان همواره به تخریب و تحریف حقایق پرداخته و با قدرت طلبی زیاد هم از حکومت اسلام زدایی میکنند، هم مردم را فریب میدهند تا راه شیطان پر رهرو گردد. از سوی دیگر، دستاوردهای مصلحان واقعی نظیر شهید جمهور رئیسی را کمرنگ جلوه داده، یا میدزدند، یا اگر قابل تخریب نیست به تحریف روی می آورند. همچنین در نیکی این مصلحان بین مردم عادی تردید ایجاد میکنند تا مردم پشت ایشان را خالی کنند. گرچه فعلا در این آخری خیلی موفق نبوده اند و مردم ایران، مردم آگاه، بینا و سپاس گزار خدمتگزارانشان بودند. چنانچه مردم ایران همان ابتدا پناه و ملجا بسیاری از شاهزادگان امیرالمومنین علیه السلام بوده اند. از آنجمله شاهزاده عبدلعظیم در تهران و شاهچراغ در شیراز هستند که هم اکنون نیز مردم مثل پروانه ها دور شمع وجود این شاهزادگان میگردند. با این وجود در دوران سختی مثل امروز که حکومت مسلمانان ایران توسط رهروان شیطان اداره میشود، مردم مسلمان ایران در سختی و ناراحتی به سر میبرند. همانگونه که علی رغم پناه دادن فرزندان حضرت علی علیه السلام توسط مردم معمولی ایران گاهی پیش می آمد که حاکمان شیطانی ایران در گذشته این شاهزادگان را شهید میکردند. با این که مردم ایران قدر سادات را شناختند، اما نتوانستند در عمل آنچنان که شایسته خدمتگزاری سلالة نبوت، یوسف زهرا، حضرت صاحب الزمان علیه السلام باشند. در عمل، خوب است ایرانیان از مردم غزه در فلسطین شیوه خدمتگزاری امام زمان را بیاموزند. این است که امام رضا علیه السلام در ایران غریب الغربا شد و امیرالمومنین علیه السلام در راس حکومت هم ابوتراب شد.

درباره لقبها و جایگاه اولیای الهی
پرسش اساسی از صدر اسلام مطرح میشود که چرا علی علیهالسلام را «ابوتراب» نامیدند و چرا امام رضا علیه السلام با وجود آن همه دوستدار،«غریب الغربا» خوانده میشود؟ پاسخ آن است که این القاب، ناظر به موقعیت تاریخی و معنوی خاصی است. ابوتراب» لقبی بود که پیامبر اکرم صلی الله علیه وآله برای علی علیه السلام برگزید؛ لقبی که نشان از خاکساری، تواضع و پیوند عمیق آن حضرت با سادگی و حقیقت دارد. «غریب الغربا» نیز اشاره به غربت امامی است که در دیار دور از وطن، در میان مردمی بود که سردمداران آنان که رسانه در اختیارشان بود، ایشان را نشناختند. ایشان در چنین شرایطی به شهادت رسید؛ غربتی که حتی امروز با وجود محبت و ارادت مردم، یادآور مظلومیت فعلی اهلبیت نیز است. چرا که همچنان، رسانه، آنچنان که باید و شاید او را نشناخته است. این رسانه، همان رسانه ایست که عنوان «شهید جمهور» را از سر در کتابخانه حذف میکند.
ماجرای ولادت حضرت زهرا سلاماللهعلیها و جایگاه سوره کوثر
در منابع اسلامی تاریخ ولادت حضرت فاطمه سلاماللهعلیها متفاوت نقل شده، اما مشهور میان علمای امامیه آن است که ایشان در روز جمعه، بیستم جمادیالثانی سال پنجم بعثت، در خانه خدیجه کبری سلاماللهعلیها در مکه به دنیا آمدند؛ این خانه در محله‏ای است که در گذشته به آن «زقاق العطارین» یعنى کوچه عطارها می ‏گفتند. رسول خدا (ص) تا هنگام هجرت، در آن خانه ساکن بودند. خانه مبارکى که بارها در آن فرشته وحى بر پیامبر (ص) نازل گردید. این خانه بعدها به صورت مسجد درآمد.
ارتباط کوثر قرآن کریم با کوثر بهشت چیست؟
این بانوی بزرگوار، سرچشمه خیر کثیر و الگوی کامل ایمان، پاکی، تربیت و بندگی است. پیامبر اکرم صلیاللهعلیهوآله درباره علت نامگذاری «فاطمه» فرمودند: زیرا او و شیعیانش از آتش جدا شدهاند. از همین روست که سوره کوثر—که بشارتی الهی در برابر تهمت «ابتر» بودن به پیامبر بود—نماد تداوم نسل معنوی و رسالتیِ پیامبر از طریق حضرت زهرا سلاماللهعلیها دانسته میشود.
«کوثر» فقط نام یک سوره نیست؛ مفهومی است که در دنیا و آخرت استمرار دارد: در دنیا به معنای خیر فراوان و نسل پاک پیامبر، و در آخرت به صورت «حوض کوثر» که نوشیدن از آن ویژه پاکان و پیروان راستین خاندان پیامبر است.
آیات مرتبط با مقام حضرت زهرا (س)
در قرآن، چند آیه بنا بر روایات معتبر مرتبط با اهلبیت (ع) و از جمله حضرت زهرا (س) تفسیر شدهاند:
آیه تطهیر (احزاب/33: ) دلالت بر عصمت اهلبیت.
آیه مودت (شوری/23: ) محبت اهلبیت، اجر رسالت معرفی شده است.
آیه مباهله (آلعمران/61: ) حضور اختصاصی حضرت زهرا (س) در واقعه مباهله.
سوره کوثر: بیان خیر کثیر و پاسخ به تهمت دشمنان پیامبر اعظم که به او میزدند.
در روایات صحیح، «حوض کوثر» نهری در بهشت است که دوازده امام (ع) ساقیان آن معرفی شدهاند. پیوند این معنا با سوره کوثر در این است که هر دو نماد خیر الهی و کرامت ویژه پیامبر و اهل بیت هستند.

______________________

In the memory of the Islamic Revolution of Iran, one can mention celebrations and joys, sacrifices and resistances, but if we only mention these without considering social realities, it will distance us from what is the essence of the values ​​of the Islamic Revolution.
Demanding responsibility and being in the context of the revolution is a condition for stability and preserving values. In this case, where valuing resistance becomes a value, remembering the history of faith and leading in the forefront in various Islamic fields becomes important. Because this is where it becomes clear who remained with Islamic values ​​in the midst of crises and hardships and difficulties and rushed to the aid of Islam like Abu Dharr or who, like the chameleon, were devoted to the enemy when they were needed and were busy sunbathing under the sun when the sun of Islam illuminated everywhere.
In this context, rereading some recent events and orientations in the country's management structure reminds us of the experiences of the early days of Islam during the era of Amir al-Mu'minin Ali (peace be upon him); A time when the pursuit of justice, the pursuit of justice, and resistance to distortion were faced with pressures and the displacement of truths.
Removing the name of Martyr Raisi
Not even a year has passed since the martyr Raisi's martyrdom, government funds are being misused to change the name of a library in Rasht, and the name of the martyr is being removed from it at great expense and expense. Although officials later provided explanations, they were not convincing. These events subconsciously bring to mind the memory of the historical course of the Umayyad era and the rule of Abu Sufyan and Muawiyah: a time when, after the bravery and sacrifices of the Commander of the Faithful (peace be upon him), the new rulers gradually diminished the works of truth and introduced the path of government as their own inheritance; as if history were repeating its warnings in a new guise.
The name of the library, which was established in 1403, was the "Martyr of the Republic" Library. With the Pezizian government, the year of establishment was changed to 1404, and a building was introduced with the name of the Martyr Ayatollah Raisi Building. There is no more talk about Martyr Ayatollah Raisi, so that future readers will not know that Martyr Raisi was the president who single-handedly restored many cultural and artistic buildings and centers. With this, they are hiding his presidency, their popular nature, the fact that the people held the biggest farewell ceremony for him, and they are recording Martyr Ayatollah Raisi’s achievements in their own name by changing the year of its establishment.
“Yaser Taghavi,” the former director general of public libraries in Gilan province and the current head of the general department of provincial affairs and associations of the National Library Authority, in an explanation that seems less convincing to the audience, stated that the media’s perceptions about the name change are not correct, stating: “The name of the Rasht Central Library has not changed at all. This building is the same as the Rasht Central Library - the Martyr Ayatollah Raisi building, and the same name that was approved from the beginning is still valid. The only thing that has happened is the shifting of the word combinations on the signs; not the removal of the name of the martyr.” It seems that changing the name is nothing more than shifting the words.
Mahmoud Mohammadi, the current head of the public libraries of Gilan province, who previously said in response to a Mehr reporter's question about changing the name of the Rasht Central Library: "The name of this cultural complex was previously registered as "Ayatollah Raisi" and is now installed on the building's door." And it is not clear what they mean from before. The Islamic Revolution is not just a collection of memories and slogans; it is the living history of a people who stood by their values ​​in the most difficult circumstances. But these values ​​will remain stable when society and officials, with honesty, responsibility, and respect for the truth, prevent distortion and disregard for the symbols of the revolution. What encourages the nation is honest behavior, not decorating signs or changing names by distorting the facts. The Islamic government was harmed by these distortions even during the time of the Prophet and the Imams. There are many similarities between what is happening to the Islamic government in Iran and what happened during the time of the Prophet or the pure Imams: such as the sedition and hypocrisy during the time of Imam Ali to Imam Hussein (peace be upon them), and the usurpation of power by those who were apparently part of the Islamic society. And the reform movement, which is apparently part of Iranian society. These two movements always destroy and distort the truth, and with a great desire for power, they both de-Islamize the government and deceive the people so that the path of Satan becomes paved. On the other hand, they belittle the achievements of real reformers such as Martyr Jomhur Raisi, or steal them, or if they cannot be destroyed, they distort them. They also create doubts about the goodness of these reformers among ordinary people so that people will abandon them. Although they have not been very successful in this last one so far, and the Iranian people were aware, perceptive, and grateful to their servants. Just as the Iranian people were the refuge and refuge of many of the princes of the Commander of the Faithful (peace be upon them) from the very beginning. Among them are Prince Abdulazim in Tehran and Shah Cheragh in Shiraz, who even now people like butterflies circle the candle of these princes. Nevertheless, in difficult times like today when the Muslim government of Iran is run by the followers of Satan, the Muslim people of Iran are in hardship and distress. Just as, despite the sheltering of the children of Imam Ali (AS) by the ordinary people of Iran, it sometimes happened that the satanic rulers of Iran martyred these princes in the past. Although the people of Iran recognized the value of the Sadat, they could not in practice serve the lineage of the Prophet, Yusuf Zahra, the Master of the Time (AS) as they deserved. In practice, it is good for Iranians to learn from the people of Gaza in Palestine the way of serving the Imam of the Time. This is why Imam Reza (AS) became a stranger in Iran and the Commander of the Faithful (AS) became Abu Turab at the head of the government.
About the titles and position of the divine saints
A fundamental question from Sadr Islam raises the question of why Ali (peace be upon him) was called "Abu Turab" and why Imam Reza (peace be upon him) is called "Gharib al-Gharba" despite all his love? The answer is that these titles refer to a specific historical and spiritual situation. "Abu Turab" was a title that the Holy Prophet (peace be upon him and his family) chose for Ali (peace be upon him); a title that shows his humility, modesty and deep connection with simplicity and truth. "Gharib al-Gharba" also refers to the exile of the Imam who was in a land far from his homeland, among people whose leaders, who had the media at their disposal, did not recognize him. He was martyred in such circumstances; an exile that even today, despite the love and devotion of the people, is a reminder of the current oppression of the Ahl al-Bayt. Because the media still does not recognize him as it should and perhaps should. This media is the same media that removes the title "Martyr of the Nation" from the library.
The story of the birth of Hazrat Zahra (peace be upon her) and the place of Surah Kauthar
In Islamic sources, the date of birth of Hazrat Fatima (peace be upon her) is narrated differently, but it is known among Imamiyya scholars that she was born on Friday, the 20th of Jamadi al-Thani, in the fifth year of the Prophethood, in the house of Khadijah al-Kubra (peace be upon her) in Mecca; this house is in a neighborhood that was previously called "Zaqaq al-Attarin" (alley of the perfumers). The Messenger of God (peace be upon him) lived in that house until the time of migration. It is a blessed house where the angel of revelation descended upon the Prophet (peace be upon him) many times. This house later became a mosque.
What is the connection between Kauthar in the Holy Quran and Kauthar in Paradise?
This noble lady is the source of much goodness and a perfect model of faith, purity, education and servitude. The Prophet (peace be upon him) said about the reason for naming her "Fatima": Because she and her Shiites have been separated from the Fire. This is why Surah Al-Kawthar—which was a divine message against the accusation of being a “predecessor” to the Prophet—is considered a symbol of the continuation of the Prophet’s spiritual and missionary lineage through Hazrat Zahra (peace be upon her).
“Kawthar” is not just the name of a Surah; it is a concept that continues in this world and the hereafter: in this world, it means abundant goodness and the pure lineage of the Prophet, and in the hereafter, it is the “Pond of Al-Kawthar” from which drinking is reserved for the pure and true followers of the Prophet’s family.
Verses related to the status of Hazrat Zahra (peace be upon her)
In the Quran, several verses have been interpreted based on authentic narrations related to the Ahlul Bayt (peace be upon them), including Hazrat Zahra (peace be upon her):
The verse of purification (Al-Ahzab/33: ) indicates the infallibility of the Ahlul Bayt.
The verse of affection (Al-Shura/23: ) introduces the love of the Ahlul Bayt as the reward for the mission.
The verse of Mubahala (Al-Imran/61: ) The exclusive presence of Hazrat Zahra (peace be upon her) in the Mubahala incident.
Surah Kauthar: A statement of great goodness and a response to the accusations made against him by the enemies of the great Prophet.
In authentic narrations, the “Pond of Kauthar” is a river in Paradise whose twelve Imams (a.s.) are described as its drinkers. The connection of this meaning with Surah Kauthar is that both are symbols of divine goodness and the special dignity of the Prophet and his family.