تغییر پارادایم

تغییر پارادایم یا علاقه به دستاورد سازی؟
یه جریانی کل دهه شصت رو در جهان تغییر داد و آن انقلاب اسلامی ایران اواخر دهه 50 (1357 شمسی) بود؟
نه، نه، نه. اون علاقه مردم به تاریخ سازی بود!
رسانه های خارجی دوست دارند اینطور فکر کنند. فیلم ۱۹۸۸ کره برای من خیلی آموزنده بود، از این جهت که زندگی خانواده های کره ای را مشابه ما با اندکی دخل و تصرفی غیرموجه توسط رسانه های فیلم سازی نشان میداد. در این فیلم، آنجا که تجمعات مردمی رو نشون میداد که مخصوصا دانشجویان هم در آن حضور داشتند، مشکلات مالی را زمینه ای معرفی میکرد و برندها آنچه که برخواسته از نیاز مردم به عدالت بود را درست نشان نمی‌دادند.
در عوض، تصور من آنجا که دختر دانشجو در فیلم صاحب ماشین شد به این رفت که چه بسا پشت پرده این تجمعات که به درگیری هم منجر میشد پول‌های خارجی بود که ریخته میشد تا درگیری ها بالا بگیرد.
یک جریانی مشابه امروز. امروز که روال زندگی مردم در تامین نیاز فرزندان عادی شده و زوج جوان با جهاز کامل و خانه بدون نیاز به مستأجری در اختیار میگیرند، نیاز به تاریخ سازی تجمعاتی دارند. یک عده از آنها نیاز دارند ماشین خود را از دل تجمعات تامین کنند. شاهدان تجمعات قبلی هم همین را به آنها گزارش داده اند. در نتیجه، با وجود اینکه جنگ دوازده روزه شد و مردم دیدند چطور دشمن راحت بر همین مبنا سوار موج های حضور آنها کف خیابان میشود باز هم علاقه به شورش دارند، مثل معتادی که از یک نیاز غیرضروری لازم است بی نیاز شود.
دولت پزشکیان برای پاسخ به این نیاز، درست پس از شورش های ۱۴۰۱ و شهادت شهید رئیسی در حادثه سقوط بالگرد آمد. او آمد که تغییر پارادایم را دنبال کند. تغییر پارادایمی که در آن چهار صفر از پول ملی حذف شد!
به این ترتیب مردم با نیاز تاریخ سازی به خود میگویند: آن زمان که پول ها این عددی شدند.
من اصلا به این کار ندارم که دوست داشتم بگویند و آن زمان که خنک ترین تابستان ها را داشتیم، و در سایه بی توجهی مسئولین کشاورزی مون رو به فنا میرفت! لابد، برای مفت خور ها نیاز به تابستان خنک و جریان رودخانه ها نیازی تاریخ ساز نبوده. در عوض، آنها دوست دارند بگویند آن زمان که خانواده ما با تجمعات، صاحب یک ماشین بیشتر شد، و کنسرت ها زمینه ساز المپیک ورزشی شد!
رسانه هایی که بعدا فیلم های این روزها را قرار است نشان دهند لابد فیلم جنگ دوازده روزه و واگذاری کریدور زنگزور به آمریکا را بخش کوچکی از یک جریان بزرگ نشان میدهند. در آن جریان بزرگ خانواده شورشیان که خود یکباره صاحب جهاز کامل و خانه شده بود و ماشینش را هم با شورش کف خیابان صاحب شده بود با حذف چهار صفر از پول ملی و جریانی به اسم تغییر پارادایم به اندازه کافی ارضا شده بوده لابد! تاریخ فیلم نشان میدهد که این ها برای یک تاریخ سازی بزرگ زحمت کشیدند و گفتند: زن، زندگی آزادی و ریختند تو خیابون
به بهانه این شعار، به هر حال یک عده لازم بود به هر طریق از صحنه سیاست و نقش آفرینی حذف شوند. لازم بود دولت کوچکترین ابعاد خود در طول تاریخ دنیا برای تولید را داشته باشد و چشم به راه سرمایه گذاران باشد. آنها چه کسانی بودند؟ دین دارانی که میگفتند پاسخ نیازهای کشور را باید از درون و با مدیریت خودمون بیابیم، آدمهای بدی بوده اند؟
خیر، اتفاقا خوب بوده اند و در حد خود و با امکاناتی که در اختیار داشته اند موفق بوده اند. پس، اینطوری که آنها حرف بدی نزده اند و بلکه درست گفته اند. چه چیزی باعث میشه که بجای پرداختن به درون، واردات و قاچاق کالا جای پاسخ به نیاز کشور به تولید را بدهد؟ توجیه ندارد، و بجای پرداختن به نیازهای کشاورزی و حمایت مادی و معنوی از تولیدات میهنی، افکار عمومی را ولو با خودزنی مشغول خودمون میکنیم. یعنی، اگر آنکه حذف شد بد نبود، پس لازم است نشان دهیم آنکه بر مسند قدرت ریاست جمهوری باقی مانده تکرار دوران افول روحانی نبوده و دستاوردهایی داشته که نتیجه تلاش های بی بدیل کسانی بوده است که امروز پشت بند اغتشاشات زن زندگی آزادی ۱۴۰۱ و قبل از آن بر مسند قدرت نشسته اند:
باید تلاش بیشتری میشد. در نتیجه، یکی مشتش را در دیوار کوبید، دیگری گوشی خود را به دیوار پرت کرد و آن یکی را روانه تیمارستان کردند. آیا اینها به اندازه کافی تاریخ سازی نبودند؟
دستاورد سیاسی این جریانات چه بود؟ تکمیل زنجیره سیاست های قبلی: در ابعاد کوچک خانه مفت، جهاز کامل مفت و ماشین مفت.
اصلا هم مهم نیست که این چیزهای رایگان به بهای عدم تشکیل خانواده های متعهد و متدین بوده است. این سیاست است که از سهم کیک، آن بخش خوبش نصیب خانواده های سیاستمدار و اهل بازی دنیا شود. مهم نیست چقدر خانواده در جنگ دوازده روزه نابود شد و چند نفر معلول شدند.
در سطح دولتی و کلان هم، دستاورد این میشه که مثلاً دولت پزشکیان که خود گفته بود الکی دولت شده، وارد سال دوم شد، قیمت سکه و دلار را بالا برد و وفاق و همبستگی را در پاسخ به مردم با تکرار گفتن کسی که معاش ندارد حجاب ندارد، بالا برد. نگه داشتن شرایط ایران در عدم دستیابی به منافع انرژی های نو مانند هسته ای و مراکز نظامی پیشرفته. سانسور رسانه های غربی و نیز زنجیره ای داخلی خوب بلدند اتفاقاتی مانند جنگ دوازده روزه و حادثه بندر شهید رجایی را در مقابل تاریخ سازی مهم و بزرگ خانواده های مفت خور امروزی کوچک جلوه دهند:
تغییر پارادایم نظام که شامل موارد زیر میشد ولو با جنایت جنگی صورت گرفت و هزاران دلار سرمایه خارجی روانه کشور شد:
1. پذیرش سلطه و باج خواهی های آمریکا
2. به رسمیت شناختن اسرائیل

3. دست برداشتن از اجرای احکام اسلام
4. کوتاه آمدن ازحقوق ملت و منافع کشور
مثل وقایع امروز سوریه و غزه دوربین ها هم احتمالا شاهد جنایات نخواهند بود و احتمالا بعد هم خواهند نوشت: اگر تغییر پارادایم نمیدادیم، آمریکا با یک بمب تمام تاسیسات نظامی ما را از کار می انداخت. هربار که مقاومت کردیم اینطور بود!
خانواده های مفت خور امروزی هم بقدر کافی دردسر کشیده اند! آنها هر روز به خاطر چاه های نفت کشورشان در معرض خطر مرگ بوده اند! زندگی در شرف طلاق و یا منجر به جدایی کشیده اند و داشتند برای بهتر شدنش تلاش می‌کردند. به زن زندگی آزادی هم اعتقاد داشتند و عامل بدبختی خود را اسلام و جمهوری اسلامی ایران می‌دانستند و نه عامل خارجی و طمع ورزی برخی کشورهای همسایه و صهیونیسم بین الملل! صهیونیسم بین‌الملل که خوب بوده؛ ماشین آنها را او امروز تامین کرده و قرارهاست که برایشان المپیک جهانی و آب زندگی در حد کشورهای اروپایی  و آمریکای شمالی تامین کند.  در عوض ایران در زرق و برق بدرخشد و در این تامین هم باید نقش اول زن و مرد جامعه فردا را همین خانواده های مفت خور تشکیل میدهند، آنچه که تا امروز همین بوده است!
اینهاست که تاریخ سازه، نه اسلامی که در آن حق انتخابات و رای آورد. حتی لازم است قانون اساسی تغییر کند تا معلوم شود تاریخ جدید را برای نسل نو طور دیگر باید نوشت.

___________________________

Paradigm shift or interest in achievement?
A movement changed the entire sixties in the world, and that was the Islamic Revolution of Iran in the late 1970s (1357)?
No, no, no. It was the people's interest in making history!
Foreign media likes to think so. The Korean film 1988 was very instructive for me, because it showed the lives of Korean families similar to ours with a little undue interference and occupation by the film-making media. In this film, where it showed public gatherings, especially among students, it introduced financial problems as a background, and the brands did not accurately show what arose from the people's need for justice.
Instead, my idea, when the student girl in the film became the owner of a car, was that perhaps behind these gatherings that also led to conflicts, there was foreign money that was poured in to escalate the conflicts.
A similar trend today. Today, when people's daily lives have become normal in providing for their children and young couples are taking possession of a house with a full set of equipment and without the need for a tenant, they need to make history by holding gatherings. Some of them need to provide their cars from gatherings. Witnesses of previous gatherings have reported the same to them. As a result, despite the twelve-day war and the people seeing how the enemy easily rides the waves of their presence on the streets on this basis, they still have a desire to rebel, like an addict who needs to get rid of an unnecessary need.
To respond to this need, the Pezeshkian government came right after the 1401 (2022) uprisings and the martyrdom of Shahid Raisi in the helicopter crash. It came to pursue a paradigm shift. A paradigm shift in which four zeros were removed from the national currency!
In this way, people, with a need to make history, say to themselves: That was the time when money became this number.
I don't care at all what they would have liked to say, and that was the time when we had the coolest summers, and in the shadow of the negligence of the authorities, our agriculture was on the verge of extinction! Apparently, for the freeloaders, the need for cool summers and flowing rivers was not a need to make history. Instead, they like to say that it was when our family, through gatherings, acquired an additional car, and concerts paved the way for the Olympic Games!
The media that will later show the films of these days will probably show the film The Twelve-Day War and the handover of the Zangezur Corridor to America as a small part of a larger movement. In that larger movement, the rebel family, which had suddenly become the owner of a complete set of equipment and a house and had also acquired its car through street riots, must have been sufficiently satisfied with the removal of four zeros from the national currency and a movement called a paradigm shift! The history of the film shows that they worked hard to make history and said: Women, life, freedom and poured into the street
Under the pretext of this slogan, in any case, some people needed to be removed from the political scene and role-playing in any way. The government needed to have its smallest dimensions in the history of the world for production and be on the lookout for investors. Who were they? Were the religious people who said that we should find the answers to the country's needs from within and with our own management bad people?
No, they were actually good and were successful within their own means and with the resources they had. So, in this way, they did not say anything bad, but rather they were right. What makes it so that instead of addressing the country's needs for production, instead of addressing the internal, importing and smuggling goods, we give priority to responding to the country's need for production? There is no justification, and instead of addressing agricultural needs and material and spiritual support for national production, we occupy public opinion, even if it is by beating ourselves up. That is, if the one who was removed was not bad, then it is necessary to show that the one who remained in the presidential seat of power was not a repeat of the era of spiritual decline and had achievements that were the result of the unparalleled efforts of those who are in power today behind the women's unrest of Freedom Day 1401 and before that:
More effort should have been made. As a result, one pounded his fist on the wall, the other threw his phone at the wall, and the other was sent to a mental hospital. Were these not history-making enough?
What was the political achievement of these movements? Completing the chain of previous policies: in small dimensions, free houses, free appliances, and free cars.
It doesn’t matter at all that these free things came at the cost of not forming committed and religious families. This is a policy that gives the good part of the cake to the families of politicians and worldly players. It doesn’t matter how many families were destroyed in the Twelve-Day War and how many people were disabled.
At the governmental and macro level, the achievement is that, for example, the Pezeshkian government, which itself had said that it had become a government, entered its second year, raised the price of coins and dollars, and increased consensus and solidarity in response to the people by repeatedly saying that someone who has no income does not have a hijab. Keeping Iran’s conditions from achieving the benefits of new energies such as nuclear and advanced military centers. Western media censorship, as well as the domestic chain, are good at trivializing events such as the Twelve-Day War and the Shahid Rajaee Port incident in comparison to the important and grand history-making of today's free-riding families:
The paradigm shift of the regime, which included the following, even if it was a war crime and thousands of dollars of foreign capital were sent to the country:

1.1Acceptance of American domination and blackmail

2. Recognition of Israel
3. Stopping implementing Islamic laws
4. Failing to protect the rights of the nation and the interests of the country
Like today's events in Syria and Gaza, the cameras will probably not witness the crimes and will probably write later: If we had not changed the paradigm, America would have destroyed all our military installations with a bomb. Every time we resisted, it was like this!
Today's free-riding families have suffered enough! They have been at risk of death every day because of their country's oil wells. They had a life on the verge of divorce or separation and were trying to make it better. They also believed in the freedom of life and considered Islam and the Islamic Republic of Iran to be the cause of their misfortune, and not the foreign factor and greed of some neighboring countries and international Zionism! International Zionism was good; it provided their car today and is supposed to provide them with the World Olympics and water of life on par with European and North American countries. In return, Iran should shine in splendor and in this provision, the first role of the men and women of tomorrow's society should be formed by these same families that eat free, which has been the case until today!
These are the ones that build history, not Islam, which brought the right to vote and elections. It is even necessary to change the constitution so that it becomes clear that the new history should be written differently for the new generation.

جشن دو کره و روسیاهی قره باغ

کوریدور ترامپ یعنی غارت بی قید و شرط ترامپ
ترامپ امروز آنچه را که در جنگهای دو کره دهه شصت آمریکا در پی آن بود، برداشت میکند.
شاید برخی فکر کنند واگذاری کوریدور زنگزور به ترامپ جریانی اتفاقی و فقط زیاده خواهی یک رئیس جمهور، آن هم ترامپ بوده است. خیر، این طور نیست. ترامپ آنچه را امروز برداشت میکند که در دهه شصت در جریان جنگ دو کره آمریکا کاشته بود.
این رو متولدین دهه شصتی نباید پیش بینی و تحلیل کنند، بلکه آنهایی باید پاسخ دهند که بار دیگر در دهه شصت به خاطر نفت ایران با جنگ نیابتی صدام حسین در جنوب غربی مواجه بودند و جنگشان هم هشت سال دفاع مقدس طول کشید. قبل از جنگ دوازده روزه ایران، در منطقه دو کره شمالی و جنوبی، قرار بود شعله جنگی فروزان شود، ولی با اتفاقاتی مثل جشن پس از المپیک ۱۹۸۸ که اتفاقی تاریخی برای دو کره شمالی و جنوبی محسوب میشد، برداشت نفت از آن منطقه به تعویق افتاد و امروز همه شاهدند قرعه برداشت نفت و انرژی به نام قره باغ رو سیاه افتاد.
المپیک جهانی ۱۹۸۸ چنان دستاورد غیرقابل تصوری برای دو کره داشت که حتی امید آن می‌رفت این دو کشور با آب و برق رایگانی که در پی آن تحصیل کردند اختلافات دیرینه خود را کنار بگذارند و در پی مذاکره ای به هم ملحق شوند، اما اگرچه با حضور آمریکا در منطقه این اتفاق نیوفتاد، ولی نفت آن تا امروز، حتی با گذشت ۴۰ سال غارت نشد.
زمانی که ترامپ دوباره رئیس جمهور آمریکا شد تامین انرژی بخش ضروری کار او بود. راه حل او کار ساده ای بود:
انتخاب کند که نفت کدام دو کشور درگیر در جنگهای مورد علاقه اش را با کمترین هزینه برداشت کند. ابتدا بیم آن می‌رفت که این بار نوبت دو کره پس از چهل و اندی سال فرارسیده باشد. بنابراین، او اختلافات دو کره را تشدید کرد، اما همان دستاوردهای پس از المپیک ۱۹۸۸ موجب شد آمریکا به گزینه کم هزینه تر دیگری روی بیاورد:
نفت دریای خزر
آمریکا برای برداشت نفت دریای خزر ابتدا وارد مذاکره شد، ولی به دلیل هوشیاری مردم ایران و سابقه برداشتی که صد سال پیش از مسجد سلیمان داشتند _ شاهد عقب افتادگی صنایع مختلف آن بودند، و دیدند این برداشت محیط زیست را تخریب جبران ناپذیری میکند_ ابتدا تصمیم گرفتند با یک جنگ ساده این نفت را از ایران بگیرند، ولی در اتفاقی بی سابقه و با دست و دلبازی الهام علی‌اف اتفاق دیگری رخ داد:
نفت دریای خزر به راحتی با موافقت نیکل پیشینیان، رئیس جمهور فعلی ارمنستان به سمت ایالت اسرائیل سرازیر شد.
آمریکا برای برداشت نفت دو کره ابتدا یک آزمون تنش در این دو کشور گرفت و دید که به اندازه کافی آماده پذیرش برداشت نیستند و باید هزینه بیشتری نسبت به سایر مناطق مثل گرینلد و یا ایران داشته باشد. با تنش 1401 ایران، که برای ما تحت عنوان پروژه ژینا و یا همان زن، زندگی آزادی شناخته میشد، امید بیشتری برای برداشت نفت از این کشور داشت. ترامپ ابتدا انگشت اشاره به پاناما و گرین لند داشت، ولی نفت دریای خزر برای او خوشایند تر بود:
خیانت علی اف، 1403
پس از شهادت شهید رئیسی در مرز جمهوری آذربایجان، و آن هم درست پس از دعوت علی‌اف، امروز، با خیانت همه جانبه او، ما شاهد عقب افتادگی بیشتر مناطق مختلف در رأس گربه ایران هستیم. آنچه ما شاهدش هستیم واگذاری بخشی از خاک ارمنستان به نفع آمریکاست. آمریکایی که برای این برداشت بیش از ۱۰۰۰ نفر از ایرانیان را فقط در جنگی موسوم به جنگ دوازده روزه خرداد ۱۴۰۴ به خاک و خون کشید و خیلی گزینشی فرمانده های ارشد و دانشمندان آن را هدف قرار داد. که البته این اولین اقدام او در برداشت نبود و قبل از آن هم با انفجاری تاریخی مشابه آنچه در بیروت چند سال قبل رقم زده بود، با شهادت بیش از هفتصد نفر از هم وطنان در بندر عباس در فروردین ۱۴۰۴ تکرار کرده بود.
امروز، آنچه اتفاق افتاد را باید از زبان دو کره بشنویم که المپیک ۱۹۸۸ را بارها جشن گرفتند و حتی فیلمی خانوادگی و تاریخی برای آن ساختند: ۱۹۸۸

__________________

Trump Corridor means Trump's unconditional plunder
Today, Trump is reaping what America sought during the Korean Wars of the 1980s.
Some may think that handing over the Zangezur Corridor to Trump was a coincidence and just the excesses of a president, Trump. No, that's not the case. Trump is reaping today what he sowed during the Korean War of the 1980s.
Therefore, those born in the 1980s should not predict and analyze, but those who were once again faced with Saddam Hussein's proxy war in the southwest in the 1960s because of Iranian oil should respond, and their war lasted eight years of sacred defense. Before the Twelve-Day War in Iran, the flame of war was supposed to flare up in the region between North and South Korea, but with events such as the celebration after the 1988 Olympics, which was considered a historic event for both North and South Korea, the extraction of oil from that region was postponed, and today everyone is witnessing the fate of extracting oil and energy in the name of Qarabaq being blackened.
The 1988 World Olympics were such an unimaginable achievement for the two Koreas that it was even hoped that the two countries, with the free water and electricity they received after their education, would put aside their long-standing differences and join together through negotiations. However, although this did not happen with the presence of the United States in the region, its oil has not been plundered to this day, even after 40 years.
When Trump became president of the United States again, energy security was an essential part of his job. His solution was simple:
Choose which of the two countries involved in his favorite wars to extract the oil from at the lowest cost. At first, there was fear that this time it would be the turn of the two Koreas after forty years. Therefore, he intensified the differences between the two Koreas, but the same achievements after the 1988 Olympics caused the United States to turn to another less expensive option:
Caspian Sea oil

The United States first entered into negotiations to extract oil from the Caspian Sea, but due to the vigilance of the Iranian people and the history of extraction they had from Masjed-e-Suleiman a hundred years ago - they witnessed the backwardness of its various industries, and saw that this extraction would irreparably destroy the environment - they first decided to take this oil from Iran with a simple war, but in an unprecedented event and with the generosity of Ilham Aliyev, another thing happened:
Caspian Sea oil easily flowed towards the state of Israel with the agreement of Nikol Peshinyan, the current President of Armenia.

The United States first conducted a tension test in these two countries to extract oil from the two Koreas and saw that they were not ready enough to accept extraction and that it would have to cost more than other regions such as Greenland or Iran. With the 1401 tension, Iran, which was known to us as the Gina Project or the woman, the life of freedom, had more hope of extracting oil from this country. Trump initially pointed his finger at Panama and Greenland, but Caspian Sea oil was more appealing to him:
Aliyev's Betrayal, 2024
After the martyrdom of the martyr Raisi on the border of the Republic of Azerbaijan, and that too right after Aliyev's invitation, today, with his all-out betrayal, we are witnessing the further backwardness of various regions at the head of Iran's cat. What we are witnessing is the ceding of part of Armenia's territory to the benefit of the United States. The Americans, who for this acquisition, killed more than 1,000 Iranians in just one war called the Twelve-Day War of June 2025 and very selectively targeted its senior commanders and scientists. Of course, this was not his first action in acquisition and before that, he had repeated it with a historic explosion similar to the one he had caused in Beirut a few years earlier, with the martyrdom of more than seven hundred compatriots in Bandar Abbas in Farvardin 1404.
Today, we must hear what happened from the lips of the two Koreas, who celebrated the 1988 Olympics many times and even made a family and historical film about it: 1988