تغییر پارادایم

تغییر پارادایم یا علاقه به دستاورد سازی؟
یه جریانی کل دهه شصت رو در جهان تغییر داد و آن انقلاب اسلامی ایران اواخر دهه 50 (1357 شمسی) بود؟
نه، نه، نه. اون علاقه مردم به تاریخ سازی بود!
رسانه های خارجی دوست دارند اینطور فکر کنند. فیلم ۱۹۸۸ کره برای من خیلی آموزنده بود، از این جهت که زندگی خانواده های کره ای را مشابه ما با اندکی دخل و تصرفی غیرموجه توسط رسانه های فیلم سازی نشان میداد. در این فیلم، آنجا که تجمعات مردمی رو نشون میداد که مخصوصا دانشجویان هم در آن حضور داشتند، مشکلات مالی را زمینه ای معرفی میکرد و برندها آنچه که برخواسته از نیاز مردم به عدالت بود را درست نشان نمی‌دادند.
در عوض، تصور من آنجا که دختر دانشجو در فیلم صاحب ماشین شد به این رفت که چه بسا پشت پرده این تجمعات که به درگیری هم منجر میشد پول‌های خارجی بود که ریخته میشد تا درگیری ها بالا بگیرد.
یک جریانی مشابه امروز. امروز که روال زندگی مردم در تامین نیاز فرزندان عادی شده و زوج جوان با جهاز کامل و خانه بدون نیاز به مستأجری در اختیار میگیرند، نیاز به تاریخ سازی تجمعاتی دارند. یک عده از آنها نیاز دارند ماشین خود را از دل تجمعات تامین کنند. شاهدان تجمعات قبلی هم همین را به آنها گزارش داده اند. در نتیجه، با وجود اینکه جنگ دوازده روزه شد و مردم دیدند چطور دشمن راحت بر همین مبنا سوار موج های حضور آنها کف خیابان میشود باز هم علاقه به شورش دارند، مثل معتادی که از یک نیاز غیرضروری لازم است بی نیاز شود.
دولت پزشکیان برای پاسخ به این نیاز، درست پس از شورش های ۱۴۰۱ و شهادت شهید رئیسی در حادثه سقوط بالگرد آمد. او آمد که تغییر پارادایم را دنبال کند. تغییر پارادایمی که در آن چهار صفر از پول ملی حذف شد!
به این ترتیب مردم با نیاز تاریخ سازی به خود میگویند: آن زمان که پول ها این عددی شدند.
من اصلا به این کار ندارم که دوست داشتم بگویند و آن زمان که خنک ترین تابستان ها را داشتیم، و در سایه بی توجهی مسئولین کشاورزی مون رو به فنا میرفت! لابد، برای مفت خور ها نیاز به تابستان خنک و جریان رودخانه ها نیازی تاریخ ساز نبوده. در عوض، آنها دوست دارند بگویند آن زمان که خانواده ما با تجمعات، صاحب یک ماشین بیشتر شد، و کنسرت ها زمینه ساز المپیک ورزشی شد!
رسانه هایی که بعدا فیلم های این روزها را قرار است نشان دهند لابد فیلم جنگ دوازده روزه و واگذاری کریدور زنگزور به آمریکا را بخش کوچکی از یک جریان بزرگ نشان میدهند. در آن جریان بزرگ خانواده شورشیان که خود یکباره صاحب جهاز کامل و خانه شده بود و ماشینش را هم با شورش کف خیابان صاحب شده بود با حذف چهار صفر از پول ملی و جریانی به اسم تغییر پارادایم به اندازه کافی ارضا شده بوده لابد! تاریخ فیلم نشان میدهد که این ها برای یک تاریخ سازی بزرگ زحمت کشیدند و گفتند: زن، زندگی آزادی و ریختند تو خیابون
به بهانه این شعار، به هر حال یک عده لازم بود به هر طریق از صحنه سیاست و نقش آفرینی حذف شوند. لازم بود دولت کوچکترین ابعاد خود در طول تاریخ دنیا برای تولید را داشته باشد و چشم به راه سرمایه گذاران باشد. آنها چه کسانی بودند؟ دین دارانی که میگفتند پاسخ نیازهای کشور را باید از درون و با مدیریت خودمون بیابیم، آدمهای بدی بوده اند؟
خیر، اتفاقا خوب بوده اند و در حد خود و با امکاناتی که در اختیار داشته اند موفق بوده اند. پس، اینطوری که آنها حرف بدی نزده اند و بلکه درست گفته اند. چه چیزی باعث میشه که بجای پرداختن به درون، واردات و قاچاق کالا جای پاسخ به نیاز کشور به تولید را بدهد؟ توجیه ندارد، و بجای پرداختن به نیازهای کشاورزی و حمایت مادی و معنوی از تولیدات میهنی، افکار عمومی را ولو با خودزنی مشغول خودمون میکنیم. یعنی، اگر آنکه حذف شد بد نبود، پس لازم است نشان دهیم آنکه بر مسند قدرت ریاست جمهوری باقی مانده تکرار دوران افول روحانی نبوده و دستاوردهایی داشته که نتیجه تلاش های بی بدیل کسانی بوده است که امروز پشت بند اغتشاشات زن زندگی آزادی ۱۴۰۱ و قبل از آن بر مسند قدرت نشسته اند:
باید تلاش بیشتری میشد. در نتیجه، یکی مشتش را در دیوار کوبید، دیگری گوشی خود را به دیوار پرت کرد و آن یکی را روانه تیمارستان کردند. آیا اینها به اندازه کافی تاریخ سازی نبودند؟
دستاورد سیاسی این جریانات چه بود؟ تکمیل زنجیره سیاست های قبلی: در ابعاد کوچک خانه مفت، جهاز کامل مفت و ماشین مفت.
اصلا هم مهم نیست که این چیزهای رایگان به بهای عدم تشکیل خانواده های متعهد و متدین بوده است. این سیاست است که از سهم کیک، آن بخش خوبش نصیب خانواده های سیاستمدار و اهل بازی دنیا شود. مهم نیست چقدر خانواده در جنگ دوازده روزه نابود شد و چند نفر معلول شدند.
در سطح دولتی و کلان هم، دستاورد این میشه که مثلاً دولت پزشکیان که خود گفته بود الکی دولت شده، وارد سال دوم شد، قیمت سکه و دلار را بالا برد و وفاق و همبستگی را در پاسخ به مردم با تکرار گفتن کسی که معاش ندارد حجاب ندارد، بالا برد. نگه داشتن شرایط ایران در عدم دستیابی به منافع انرژی های نو مانند هسته ای و مراکز نظامی پیشرفته. سانسور رسانه های غربی و نیز زنجیره ای داخلی خوب بلدند اتفاقاتی مانند جنگ دوازده روزه و حادثه بندر شهید رجایی را در مقابل تاریخ سازی مهم و بزرگ خانواده های مفت خور امروزی کوچک جلوه دهند:
تغییر پارادایم نظام که شامل موارد زیر میشد ولو با جنایت جنگی صورت گرفت و هزاران دلار سرمایه خارجی روانه کشور شد:
1. پذیرش سلطه و باج خواهی های آمریکا
2. به رسمیت شناختن اسرائیل

3. دست برداشتن از اجرای احکام اسلام
4. کوتاه آمدن ازحقوق ملت و منافع کشور
مثل وقایع امروز سوریه و غزه دوربین ها هم احتمالا شاهد جنایات نخواهند بود و احتمالا بعد هم خواهند نوشت: اگر تغییر پارادایم نمیدادیم، آمریکا با یک بمب تمام تاسیسات نظامی ما را از کار می انداخت. هربار که مقاومت کردیم اینطور بود!
خانواده های مفت خور امروزی هم بقدر کافی دردسر کشیده اند! آنها هر روز به خاطر چاه های نفت کشورشان در معرض خطر مرگ بوده اند! زندگی در شرف طلاق و یا منجر به جدایی کشیده اند و داشتند برای بهتر شدنش تلاش می‌کردند. به زن زندگی آزادی هم اعتقاد داشتند و عامل بدبختی خود را اسلام و جمهوری اسلامی ایران می‌دانستند و نه عامل خارجی و طمع ورزی برخی کشورهای همسایه و صهیونیسم بین الملل! صهیونیسم بین‌الملل که خوب بوده؛ ماشین آنها را او امروز تامین کرده و قرارهاست که برایشان المپیک جهانی و آب زندگی در حد کشورهای اروپایی  و آمریکای شمالی تامین کند.  در عوض ایران در زرق و برق بدرخشد و در این تامین هم باید نقش اول زن و مرد جامعه فردا را همین خانواده های مفت خور تشکیل میدهند، آنچه که تا امروز همین بوده است!
اینهاست که تاریخ سازه، نه اسلامی که در آن حق انتخابات و رای آورد. حتی لازم است قانون اساسی تغییر کند تا معلوم شود تاریخ جدید را برای نسل نو طور دیگر باید نوشت.

___________________________

Paradigm shift or interest in achievement?
A movement changed the entire sixties in the world, and that was the Islamic Revolution of Iran in the late 1970s (1357)?
No, no, no. It was the people's interest in making history!
Foreign media likes to think so. The Korean film 1988 was very instructive for me, because it showed the lives of Korean families similar to ours with a little undue interference and occupation by the film-making media. In this film, where it showed public gatherings, especially among students, it introduced financial problems as a background, and the brands did not accurately show what arose from the people's need for justice.
Instead, my idea, when the student girl in the film became the owner of a car, was that perhaps behind these gatherings that also led to conflicts, there was foreign money that was poured in to escalate the conflicts.
A similar trend today. Today, when people's daily lives have become normal in providing for their children and young couples are taking possession of a house with a full set of equipment and without the need for a tenant, they need to make history by holding gatherings. Some of them need to provide their cars from gatherings. Witnesses of previous gatherings have reported the same to them. As a result, despite the twelve-day war and the people seeing how the enemy easily rides the waves of their presence on the streets on this basis, they still have a desire to rebel, like an addict who needs to get rid of an unnecessary need.
To respond to this need, the Pezeshkian government came right after the 1401 (2022) uprisings and the martyrdom of Shahid Raisi in the helicopter crash. It came to pursue a paradigm shift. A paradigm shift in which four zeros were removed from the national currency!
In this way, people, with a need to make history, say to themselves: That was the time when money became this number.
I don't care at all what they would have liked to say, and that was the time when we had the coolest summers, and in the shadow of the negligence of the authorities, our agriculture was on the verge of extinction! Apparently, for the freeloaders, the need for cool summers and flowing rivers was not a need to make history. Instead, they like to say that it was when our family, through gatherings, acquired an additional car, and concerts paved the way for the Olympic Games!
The media that will later show the films of these days will probably show the film The Twelve-Day War and the handover of the Zangezur Corridor to America as a small part of a larger movement. In that larger movement, the rebel family, which had suddenly become the owner of a complete set of equipment and a house and had also acquired its car through street riots, must have been sufficiently satisfied with the removal of four zeros from the national currency and a movement called a paradigm shift! The history of the film shows that they worked hard to make history and said: Women, life, freedom and poured into the street
Under the pretext of this slogan, in any case, some people needed to be removed from the political scene and role-playing in any way. The government needed to have its smallest dimensions in the history of the world for production and be on the lookout for investors. Who were they? Were the religious people who said that we should find the answers to the country's needs from within and with our own management bad people?
No, they were actually good and were successful within their own means and with the resources they had. So, in this way, they did not say anything bad, but rather they were right. What makes it so that instead of addressing the country's needs for production, instead of addressing the internal, importing and smuggling goods, we give priority to responding to the country's need for production? There is no justification, and instead of addressing agricultural needs and material and spiritual support for national production, we occupy public opinion, even if it is by beating ourselves up. That is, if the one who was removed was not bad, then it is necessary to show that the one who remained in the presidential seat of power was not a repeat of the era of spiritual decline and had achievements that were the result of the unparalleled efforts of those who are in power today behind the women's unrest of Freedom Day 1401 and before that:
More effort should have been made. As a result, one pounded his fist on the wall, the other threw his phone at the wall, and the other was sent to a mental hospital. Were these not history-making enough?
What was the political achievement of these movements? Completing the chain of previous policies: in small dimensions, free houses, free appliances, and free cars.
It doesn’t matter at all that these free things came at the cost of not forming committed and religious families. This is a policy that gives the good part of the cake to the families of politicians and worldly players. It doesn’t matter how many families were destroyed in the Twelve-Day War and how many people were disabled.
At the governmental and macro level, the achievement is that, for example, the Pezeshkian government, which itself had said that it had become a government, entered its second year, raised the price of coins and dollars, and increased consensus and solidarity in response to the people by repeatedly saying that someone who has no income does not have a hijab. Keeping Iran’s conditions from achieving the benefits of new energies such as nuclear and advanced military centers. Western media censorship, as well as the domestic chain, are good at trivializing events such as the Twelve-Day War and the Shahid Rajaee Port incident in comparison to the important and grand history-making of today's free-riding families:
The paradigm shift of the regime, which included the following, even if it was a war crime and thousands of dollars of foreign capital were sent to the country:

1.1Acceptance of American domination and blackmail

2. Recognition of Israel
3. Stopping implementing Islamic laws
4. Failing to protect the rights of the nation and the interests of the country
Like today's events in Syria and Gaza, the cameras will probably not witness the crimes and will probably write later: If we had not changed the paradigm, America would have destroyed all our military installations with a bomb. Every time we resisted, it was like this!
Today's free-riding families have suffered enough! They have been at risk of death every day because of their country's oil wells. They had a life on the verge of divorce or separation and were trying to make it better. They also believed in the freedom of life and considered Islam and the Islamic Republic of Iran to be the cause of their misfortune, and not the foreign factor and greed of some neighboring countries and international Zionism! International Zionism was good; it provided their car today and is supposed to provide them with the World Olympics and water of life on par with European and North American countries. In return, Iran should shine in splendor and in this provision, the first role of the men and women of tomorrow's society should be formed by these same families that eat free, which has been the case until today!
These are the ones that build history, not Islam, which brought the right to vote and elections. It is even necessary to change the constitution so that it becomes clear that the new history should be written differently for the new generation.

جشن دو کره و روسیاهی قره باغ

کوریدور ترامپ یعنی غارت بی قید و شرط ترامپ
ترامپ امروز آنچه را که در جنگهای دو کره دهه شصت آمریکا در پی آن بود، برداشت میکند.
شاید برخی فکر کنند واگذاری کوریدور زنگزور به ترامپ جریانی اتفاقی و فقط زیاده خواهی یک رئیس جمهور، آن هم ترامپ بوده است. خیر، این طور نیست. ترامپ آنچه را امروز برداشت میکند که در دهه شصت در جریان جنگ دو کره آمریکا کاشته بود.
این رو متولدین دهه شصتی نباید پیش بینی و تحلیل کنند، بلکه آنهایی باید پاسخ دهند که بار دیگر در دهه شصت به خاطر نفت ایران با جنگ نیابتی صدام حسین در جنوب غربی مواجه بودند و جنگشان هم هشت سال دفاع مقدس طول کشید. قبل از جنگ دوازده روزه ایران، در منطقه دو کره شمالی و جنوبی، قرار بود شعله جنگی فروزان شود، ولی با اتفاقاتی مثل جشن پس از المپیک ۱۹۸۸ که اتفاقی تاریخی برای دو کره شمالی و جنوبی محسوب میشد، برداشت نفت از آن منطقه به تعویق افتاد و امروز همه شاهدند قرعه برداشت نفت و انرژی به نام قره باغ رو سیاه افتاد.
المپیک جهانی ۱۹۸۸ چنان دستاورد غیرقابل تصوری برای دو کره داشت که حتی امید آن می‌رفت این دو کشور با آب و برق رایگانی که در پی آن تحصیل کردند اختلافات دیرینه خود را کنار بگذارند و در پی مذاکره ای به هم ملحق شوند، اما اگرچه با حضور آمریکا در منطقه این اتفاق نیوفتاد، ولی نفت آن تا امروز، حتی با گذشت ۴۰ سال غارت نشد.
زمانی که ترامپ دوباره رئیس جمهور آمریکا شد تامین انرژی بخش ضروری کار او بود. راه حل او کار ساده ای بود:
انتخاب کند که نفت کدام دو کشور درگیر در جنگهای مورد علاقه اش را با کمترین هزینه برداشت کند. ابتدا بیم آن می‌رفت که این بار نوبت دو کره پس از چهل و اندی سال فرارسیده باشد. بنابراین، او اختلافات دو کره را تشدید کرد، اما همان دستاوردهای پس از المپیک ۱۹۸۸ موجب شد آمریکا به گزینه کم هزینه تر دیگری روی بیاورد:
نفت دریای خزر
آمریکا برای برداشت نفت دریای خزر ابتدا وارد مذاکره شد، ولی به دلیل هوشیاری مردم ایران و سابقه برداشتی که صد سال پیش از مسجد سلیمان داشتند _ شاهد عقب افتادگی صنایع مختلف آن بودند، و دیدند این برداشت محیط زیست را تخریب جبران ناپذیری میکند_ ابتدا تصمیم گرفتند با یک جنگ ساده این نفت را از ایران بگیرند، ولی در اتفاقی بی سابقه و با دست و دلبازی الهام علی‌اف اتفاق دیگری رخ داد:
نفت دریای خزر به راحتی با موافقت نیکل پیشینیان، رئیس جمهور فعلی ارمنستان به سمت ایالت اسرائیل سرازیر شد.
آمریکا برای برداشت نفت دو کره ابتدا یک آزمون تنش در این دو کشور گرفت و دید که به اندازه کافی آماده پذیرش برداشت نیستند و باید هزینه بیشتری نسبت به سایر مناطق مثل گرینلد و یا ایران داشته باشد. با تنش 1401 ایران، که برای ما تحت عنوان پروژه ژینا و یا همان زن، زندگی آزادی شناخته میشد، امید بیشتری برای برداشت نفت از این کشور داشت. ترامپ ابتدا انگشت اشاره به پاناما و گرین لند داشت، ولی نفت دریای خزر برای او خوشایند تر بود:
خیانت علی اف، 1403
پس از شهادت شهید رئیسی در مرز جمهوری آذربایجان، و آن هم درست پس از دعوت علی‌اف، امروز، با خیانت همه جانبه او، ما شاهد عقب افتادگی بیشتر مناطق مختلف در رأس گربه ایران هستیم. آنچه ما شاهدش هستیم واگذاری بخشی از خاک ارمنستان به نفع آمریکاست. آمریکایی که برای این برداشت بیش از ۱۰۰۰ نفر از ایرانیان را فقط در جنگی موسوم به جنگ دوازده روزه خرداد ۱۴۰۴ به خاک و خون کشید و خیلی گزینشی فرمانده های ارشد و دانشمندان آن را هدف قرار داد. که البته این اولین اقدام او در برداشت نبود و قبل از آن هم با انفجاری تاریخی مشابه آنچه در بیروت چند سال قبل رقم زده بود، با شهادت بیش از هفتصد نفر از هم وطنان در بندر عباس در فروردین ۱۴۰۴ تکرار کرده بود.
امروز، آنچه اتفاق افتاد را باید از زبان دو کره بشنویم که المپیک ۱۹۸۸ را بارها جشن گرفتند و حتی فیلمی خانوادگی و تاریخی برای آن ساختند: ۱۹۸۸

__________________

Trump Corridor means Trump's unconditional plunder
Today, Trump is reaping what America sought during the Korean Wars of the 1980s.
Some may think that handing over the Zangezur Corridor to Trump was a coincidence and just the excesses of a president, Trump. No, that's not the case. Trump is reaping today what he sowed during the Korean War of the 1980s.
Therefore, those born in the 1980s should not predict and analyze, but those who were once again faced with Saddam Hussein's proxy war in the southwest in the 1960s because of Iranian oil should respond, and their war lasted eight years of sacred defense. Before the Twelve-Day War in Iran, the flame of war was supposed to flare up in the region between North and South Korea, but with events such as the celebration after the 1988 Olympics, which was considered a historic event for both North and South Korea, the extraction of oil from that region was postponed, and today everyone is witnessing the fate of extracting oil and energy in the name of Qarabaq being blackened.
The 1988 World Olympics were such an unimaginable achievement for the two Koreas that it was even hoped that the two countries, with the free water and electricity they received after their education, would put aside their long-standing differences and join together through negotiations. However, although this did not happen with the presence of the United States in the region, its oil has not been plundered to this day, even after 40 years.
When Trump became president of the United States again, energy security was an essential part of his job. His solution was simple:
Choose which of the two countries involved in his favorite wars to extract the oil from at the lowest cost. At first, there was fear that this time it would be the turn of the two Koreas after forty years. Therefore, he intensified the differences between the two Koreas, but the same achievements after the 1988 Olympics caused the United States to turn to another less expensive option:
Caspian Sea oil

The United States first entered into negotiations to extract oil from the Caspian Sea, but due to the vigilance of the Iranian people and the history of extraction they had from Masjed-e-Suleiman a hundred years ago - they witnessed the backwardness of its various industries, and saw that this extraction would irreparably destroy the environment - they first decided to take this oil from Iran with a simple war, but in an unprecedented event and with the generosity of Ilham Aliyev, another thing happened:
Caspian Sea oil easily flowed towards the state of Israel with the agreement of Nikol Peshinyan, the current President of Armenia.

The United States first conducted a tension test in these two countries to extract oil from the two Koreas and saw that they were not ready enough to accept extraction and that it would have to cost more than other regions such as Greenland or Iran. With the 1401 tension, Iran, which was known to us as the Gina Project or the woman, the life of freedom, had more hope of extracting oil from this country. Trump initially pointed his finger at Panama and Greenland, but Caspian Sea oil was more appealing to him:
Aliyev's Betrayal, 2024
After the martyrdom of the martyr Raisi on the border of the Republic of Azerbaijan, and that too right after Aliyev's invitation, today, with his all-out betrayal, we are witnessing the further backwardness of various regions at the head of Iran's cat. What we are witnessing is the ceding of part of Armenia's territory to the benefit of the United States. The Americans, who for this acquisition, killed more than 1,000 Iranians in just one war called the Twelve-Day War of June 2025 and very selectively targeted its senior commanders and scientists. Of course, this was not his first action in acquisition and before that, he had repeated it with a historic explosion similar to the one he had caused in Beirut a few years earlier, with the martyrdom of more than seven hundred compatriots in Bandar Abbas in Farvardin 1404.
Today, we must hear what happened from the lips of the two Koreas, who celebrated the 1988 Olympics many times and even made a family and historical film about it: 1988

تاب‌آوری یا پذیرش بی‌ادبی؟

تاب‌آوری یک چیز است و تحمل بی‌ادبی، چیز دیگر. این دو را نباید با هم اشتباه گرفت. این روزها به‌خصوص پس از تجربه‌ی تلخ و سنگین جنگ دوازده‌روزه ایران و اسرائیل، واژه تاب‌آوری مدام در گفتگوها تکرار می‌شود. می‌شنویم که «فلانی تاب‌آور است»، یا «ما خانواده‌ای با تاب‌آوری بالا هستیم» اما سوال اینجاست: آیا تاب‌آوری برای مواجهه با تمام زشتی‌های جامعه کافی است؟
نه. اجازه بدهید مثالی بزنم.
یک عصر تابستانی در مشهد را تصور کنید. هوا گرم است و همه بعد از ظهر طولانی و داغ، دلشان هوای شب و خنکای حرم را کرده‌اند. خیابان‌ها شلوغ است، ایستگاه‌های مترو و اتوبوس پر از جمعیت. ما هم در میان آن جمعیت، منتظر اتوبوس هستیم. اتوبوسی که راننده‌اش برای پر شدن بیشتر صبر می‌کند تا درآمدش بالاتر برود، و این یعنی معطلی بیشتر برای ما.
اینجا شاید با خودمان بگوییم: «عیبی ندارد، تاب‌آوری پیشه می‌کنم، کتابی می‌خوانم، یا سکوت می‌کنم» اما داستان همین‌جا تمام نمی‌شود. فرض کنید در همین شلوغی، به جمعی از دوستان قدیمی برمی‌خورید. همان‌هایی که سال‌ها پیش با آنها خاطره داشتید. اما به‌جای احوالپرسی یا لبخند، با نادیده گرفتن و رفتار سردشان مواجه می‌شوید. هرچه تلاش می‌کنید سر صحبت را باز کنید، بی‌فایده است. احساس غریبگی و طرد شدن سراسر وجودتان را می‌گیرد.
اتوبوس دوم هم دیر می‌رسد و پر از جمعیت است. دوستان قدیمی هم که انگار هرگز شما را نمی‌شناخته‌اند، رفته‌اند. شما مانده‌اید و یک دل خسته و شهری شلوغ. در این لحظه تاب‌آوری چه معنایی دارد؟ شاید تصمیم بگیرید بروید مسجد. آنجا وضو بگیرید و نفسی تازه کنید. اما حتی در آن محیط هم ممکن است از فردی غریبه توهین بشنوید، مثلا کسی که نوه‌ای همسن فرزند شما دارد، به شما بی‌دلیل برچسب «عقب‌مانده» بزند، فارغ از اینکه این نسبتی که به شما داده بهتان می آید یا نه.
در این نقطه، سوال پیش می‌آید: آیا تاب‌آوری یعنی سکوت در برابر هر بی‌ادبی؟ آیا حق ندارم جواب بدهم؟
بله، ممکن است آن لحظه دیگر نتوانید سکوت کنید. چرا که تاب‌آوری هم حد و اندازه‌ای دارد. اما تجربه نشان داده با پاسخ دادن، وارد بازی دیگری می‌شوید: نوه‌ و فرزندان آن فرد هم دخالت می‌کنند، عدالت به چوب و مشت تبدیل می‌شود و همه‌چیز پیچیده‌تر می‌شود. این دیگر آزمون تاب‌آوری نیست؛ این بازی بیمار جامعه‌ای است که یاد گرفته چگونه دیگران را بیازارد و در عین حال خود را محق جلوه دهد.
ما در جامعه‌ای زندگی می‌کنیم که افرادش نه تنها تاب‌آوری را با تحمل بی‌حرمتی اشتباه گرفته‌اند، بلکه یاد گرفته‌اند از دیگران آزمون تاب‌آوری بگیرند. و این ریشه در یک زنجیره‌ی معیوب تربیتی دارد. نسل دین داری که باید در مدارس و دانشگاه‌ها اخلاق، ادب و مدارا می‌آموخت حذف شد. امروز دین داران از تمام صحنه ها حذف شدند، حتی آنها که زمان طولانی در کلاس های درس مورد آزمون های تئوری و عملی به صورت های مختلف قرار می‌گرفتند. آنها کسانی بودند که اخلاق را رعایت میکردند. آنها به طرق مختلف از زنجیره رویدادها و وقایع اجتماعی اخیر در ایران حذف میشوند که یکی از پرمعرکه ترین آنها همین جنگ ۱۲ روزه ایران اسرائیل بود. که در آن دانشمندان دین دار ما شهید شدند. جنگی که در آن از اقشار مختلف ایرانیان اغلب با آدرس دادن نیروهای نفوذی به شهادت می‌رسیدند.
این انقراض نسل دین دار منجر شد به اینکه امروز کسانی در عرصه های مختلف حکومتی و اجتماعی نقش بازی میکنند که تمایل کمتری به اجرای اخلاقیات، مطالعه تاریخ و بررسی سرگذشت پیشینیان و حتی پیشرفت و شکست کشورهای همسایه شده اند. آنها که فست فودی مدرکی عاجل و رفت لیس شده خورده اند خود امروز مانعی برای اجرای اخلاق اسلامی در کشور شده اند. چراکه در غیر این صورت باید پاسخگوی نحوه کسب مال غیر اسلامی خود باشند. آنها که از راه قاچاق راه را بر گشایش اقتصادی اطرافیان خود شده‌اند خوب میدانند که پس از ترویج بی ادبی و فرهنگ فاحشگی لازم است دروغ های دروغگویانی چون ترامپ و نتانیاهو را بپذیرند، چرا که راهی به جز آن نیاموخته اند. امروز هر قدر هم بمب هایی که اسرائیل بر سر مردم سوریه میریزد را نشانمان بدهیم کاری به آن ندارند. هر قدر هم به آنها بگوییم که بله، جولانی را ببینید با آمریکا دست داد. آمریکا تحریم های کشورش، سوریه را برداشت و سپس جان او را به خطر انداخت و بر سرش بمب ریخت، قبول نمی‌کنند. فقط راه رفته خود را با چراغ کمسویی که اندکی جلوتر از آنها را نشان میدهد تکرار میکنند و میگویند بالاخره که آمریکا تحریم های خود را برداشت!
آری، آنچه در ایران امروز شاهدیم ترویج دروغ گویی و پذیرش ابلهانه آن در مقام سفاهت است.

______________________________

Resilience is one thing, and tolerating rudeness is another. The two should not be confused. These days, especially after the bitter and heavy experience of the twelve-day Iran-Israel war, the word resilience is constantly repeated in conversations. We hear that “so-and-so is resilient,” or “we are a family with high resilience,” but the question is: is resilience enough to face all the ugliness of society?
No. Let me give you an example.
Imagine a summer evening in Mashhad. The weather is hot and everyone is longing for the night air and the coolness of the shrine after a long, hot afternoon. The streets are crowded, the metro and bus stations are full of people. We are among that crowd, waiting for a bus. A bus whose driver waits longer to fill up so that his income will increase, and this means more waiting for us.
Here we may say to ourselves: “It’s okay, I’ll be patient, I’ll read a book, or I’ll be silent,” but the story doesn’t end there. Suppose you come across a group of old friends in this crowded place. The same ones you had memories with years ago. But instead of greeting or smiling, you are met with their ignoring and cold behavior. No matter how hard you try to start a conversation, it is useless. The feeling of strangeness and rejection takes over your entire being. The second bus also arrives late and is full of people. Old friends who seem to have never known you have also left. You are left with a tired heart and a crowded city. What does resilience mean at this moment? Maybe you decide to go to the mosque. There, perform ablution and take a breath. But even in that environment, you may hear an insult from a stranger, for example, someone who has a grandchild the same age as your child, who labels you “backward” for no reason, regardless of whether you like the label they have given you.
At this point, the question arises: does resilience mean remaining silent in the face of every rudeness? Do I not have the right to respond?
Yes, you may not be able to remain silent at that moment. Because resilience also has its limits. But experience has shown that by responding, you enter another game: that person’s grandchildren and children also get involved, justice becomes a stick and fist, and everything becomes more complicated. This is no longer a test of resilience; this is a sick game of a society that has learned how to hurt others and at the same time make itself seem right.
We live in a society where people have not only confused resilience with tolerating disrespect, but have also learned to test resilience from others. And this is rooted in a faulty educational chain. The religious generation that should have been taught ethics, politeness, and tolerance in schools and universities has been eliminated. Today, religious people have been eliminated from all scenes, even those who were subjected to theoretical and practical tests in classrooms for a long time in various forms. They were the ones who observed ethics. They are being eliminated in various ways from the chain of recent social events and incidents in Iran, one of the most dramatic of which was the 12-day Iran-Israel war. In which our religious scientists were martyred. A war in which Iranians from different strata often met with martyrdom by addressing the infiltrating forces.
This extinction of the religious generation has led to the fact that today those who play roles in various governmental and social spheres are less inclined to implement ethics, study history and examine the history of their predecessors, and even the progress and failure of neighboring countries. Those who have eaten fast food and gone licked, have themselves become an obstacle to implementing Islamic ethics in the country. Otherwise, they must be held accountable for how they acquired their un-Islamic wealth. Those who have paved the way for the economic opening of those around them through smuggling know very well that after promoting rudeness and a culture of prostitution, it is necessary to accept the lies of liars like Trump and Netanyahu, because they have not learned any other way. Today, no matter how much we show them the bombs that Israel is dropping on the people of Syria, they have nothing to do with it. No matter how much we tell our people that yes, look at Golani, he shook hands with America. America lifted the sanctions on its country, Syria, and then risked his life and dropped a bomb on his head, they will not accept it. They just repeat their old ways with a dim light that points a little ahead of them and say that America has finally lifted its sanctions! Yes, what we are witnessing in Iran today is the promotion of lying and its foolish acceptance as nonsense.

کتاب خاطرات شهید امیرعبداللهیان - صبح شام- روایتی از بحران سوریه

داعش شکست خورده بود. این احمد الشرع فعلی و محمد الجولانی اون موقع در داعش و سوریه بودند. در آن زمان با کمک نیروهای مقاومت، گروه های تروریستی فعال سوریه، شکست خورده بودند. داشتند تار و مار میشدند. و داشتند عقب رانده میشدند، تا ادلب عقب کشیده بودند. آنها از طریق ناحیه ادلب به داخل خاک ترکیه فرار می کردند. اونجا چی شد که یکباره اینها تو ادلب ماندگار شدند؟!
یک ابتکار عمل! یک اقدام دیپلماتیک به نام اجلاس آستانه صورت گرفت. ایران، ترکیه و سوریه.

ترکیه آمد گفت باشه جنگ تمام، اینها تو ادلب بمانند. هزینه شون رو هم من میدهم. یعنی ترکیه گفت ریشه داعش رو در همین گوشه در ادلب حفظ کنید! همه رو نزنید!، ایران هم مخالفت نکرد. ایران با وجود آن همه شهید که داده بود مخالفت نکرد، ‌در حالیکه داعش کاملا در ضعف بود.
چه کسی بود که این رو قبول کرد؟ جناب آقای دکتر محمد جواد ظریف، وزیر خارجه وقت ایران.
آقای امیرعبدللهیان میگه:
« من معاون عربی-آفریقایی بودم. آقای ظریف من رو کنار گذاشت. اصلا معاونت رو منحل کرد. و اجلاس آستانه شکل گرفت. وقتی سپهبد سلیمانی از جریان با خبر شد خیلی ناراحت شد و اعتراض کرد، داد و بیداد کرد. که من آرومش کردم. من گفتم نه دیگه، اختیارات وزیره، حق داره.»
یعنی اصلا ما معاون وزیرمون رو کنار گذاشتیم برای اینکه آستانه محقق بشه.
چرا ظریف خون بچه های شهید ما در سوریه رو پایمال کرد و ریشه داعش رو به عنوان یک نیروی تروریستی زنده ضعیف شده، در بالاسر دمشق، در ادلب، حفظ کرد ؟! فرض کنیم علتش تحلیل غلط او بوده. نه عمد و علاقه او به حفظ داعش. کاری ندارم، عامدانه بوده یا نه
یا تحلیل غلط؛ خوبه نظام بین الملل باشیم، اجازه دادیم تروریست ها تو ادلب بمونن. بازی باخته ترکیه و قطر رو نگه داشتیم و اجازه دادیم امروز تبدیل بشوند به بازی پیروز.
تعبیر تاریخی اش همان ماجرای اُحده؛ یعنی به جای اینکه وایسیم 100% این باقیمانده تروریست ها از بین بره تثبیتشون کردیم. و نهایتا بازی رو از دست دادیم.

این رو اضافه کنم که سوریه الآن تبدیل شده به گوشتی همه دارن ازش میخورند. فعلا یک بخشی رو ترکیه به زمین های خودش اضافه کرده و جولان رو هم صهیونیست ها برداشته اند. ترکیه حرفش رو زده که آن بخش از زمین های سوریه تبدیل به استانی در ترکیه بشه! همین الآن این اتفاق برای لبنان داره می افته. با فاصله زمانی که بنظر چندان دیر نیست، زمین های کشور ما اینطوری تجزیه میشه.

_________________

ISIS had been defeated. The current Ahmed al-Sharaa and Mohammad al-Julani were in ISIS and Syria at that time. At that time, with the help of the resistance forces, the active terrorist groups in Syria had been defeated. They were being crushed. And they were being pushed back, they had retreated to Idlib. They were fleeing through the Idlib region into Turkish territory. What happened there that suddenly made them stay in Idlib?!
An initiative! A diplomatic move called the Astana Summit took place. Iran, Turkey and Syria.

Turkey came and said, okay, the war is over, let them stay in Idlib. I will pay for them. That is, Turkey said, keep ISIS’s roots in this corner in Idlib! Don’t kill everyone! Iran did not object either. Iran did not object despite all the martyrs it had given, while ISIS was completely weak.
Who was it that accepted this? His Excellency Dr. Mohammad Javad Zarif, the then Foreign Minister of Iran.
Mr. Amir Abdollahian says:
“I was the deputy for Arab-African affairs. Mr. Zarif dismissed me. He actually dissolved the deputy. And the Astana summit was formed. When Lieutenant General Soleimani learned about the incident, he was very upset and protested, he made a fuss. I calmed him down. I said no more, it is the minister's authority, he has the right."
That is, we actually removed our deputy minister so that Astana could be achieved.
Why did Zarif trample on the blood of our martyred children in Syria and preserve the roots of ISIS as a weakened living terrorist force, above Damascus, in Idlib?! Let's assume that the reason was his wrong analysis. Not his intention and interest in preserving ISIS. I don't care if it was intentional or not
Or wrong analysis; it's good to be an international system, we allowed the terrorists to stay in Idlib. We kept the losing game of Turkey and Qatar and let them turn into a winning game today.
Its historical interpretation is the same as the Uhod incident; that is, instead of stopping, we stabilized 100% of these remaining terrorists. And in the end, we lost the game.

I should add that Syria has now become meat that everyone is eating. Turkey has added a part to its lands and the Zionists have taken the Golan. Turkey has said that that part of Syria's lands will become a province in Turkey! This is happening to Lebanon right now. In a time that doesn't seem too long, the lands of our country will be divided like this.

پیش بینی ادامه نبرد از زمین، هوا و دریا

صهیونیسم جهانی در دهه‌های اخیر با تمام ظرفیت‌ها و ابزارهای خود، پروژه‌ای پیچیده و چندلایه را برای تضعیف شیعیان جهان و در نهایت تجزیه و نابودی ایران دنبال می‌کند. این پروژه ابعاد متعددی دارد که از نفوذ نرم و عملیات‌های روانی تا ترورها و اقدامات نظامی مستقیم را شامل می‌شود. یکی از اصلی‌ترین بازوهای این نقشه، حضور مستمر نظامی آمریکا در منطقه است؛ به‌ویژه از طریق ناوهای هواپیمابر و پایگاه‌های شناور خود.
ناو هواپیمابر معروف آمریکا در منطقه است
برای نمونه، تصاویر ماهواره‌ای حضور ناو هواپیمابر یو‌اس‌اس کارل وینسون در دریای عرب را تأیید کرده‌اند، که در حوزه مسئولیت سنتکام (فرماندهی آمریکا) فعال است؛ همان حوزه‌ای که بارها در حملات علیه یمن یا سایت‌های هسته‌ای ایران به‌کار گرفته شده. پیش از آن، ناوگروه یواس‌اس نیمیتز و نیز یواس‌اس هری اس ترومن با ۹ اسکادران هوایی به منطقه اعزام شدند و مأموریت‌های گوناگونی را پوشش دادند. حتی کشتی جنگی دوزیست یواس‌اس ایو جیما که در دوران جنگ سرد برای پاسخ سریع به هر تهدیدی طراحی شده بود، در دوره اخیر به خلیج فارس وارد شد. اواخر دوره روحانی نیروی دریایی آمریکا گزارش داده که کشتی جنگی دوزیست (آبی-خاکی) «یواس‌اس ایو جیما» به عنوان کشتی پایگاه (کشتی جنگی آبی‌-خاکی یا ناو هواپیمابر) آمریکا در منطقه وارد آب‌های خلیج فارس شده است. این  ناو در دوران جنگ سرد طراحی شد و هدف از ساخت ان برخورد سریع و تند با هر گونه تجاوز احتمالی و حمله متخاصمان به خاک امریکا و هم پیمانانش بود.
فاصله دو ماه و نیم بین خروج ناو هواپیمابر «یواس‌اس تئودور روزولت» از خلیج فارس و ورود ایوجیما به آب‌های خلیج فارس طولانی‌ترین مدتی است که نیروی دریایی‌آمریکا طی دهه‌های اخیر هیچ کشتی پایگاهی در خلیج فارس نداشته است.
دلیل خروج ناو یواس‌اس تئودور روزولت هم تغییر دیپلماسی علیه ایران نبوده، بلکه فرمانده آمریکایی که ناوشکن تحت فرماندهی او بخشی از ناوگروه مقابله با حملات ارتش یمن به کشتی‌های مرتبط با رژیم صهیونیستی بود، اخراج شده است. در واقع، فرمانده ناوشکن آمریکایی که برای مقابله با حملات یمن به کشتی‌های مرتبط با رژیم صهیونیستی 9 ماه در خلیج عدن و دریای سرخ در تردد بود، پس از شکست در ماموریت، اخراج شد.
مقامات نیروی دریایی آمریکا هیچ جزئیاتی از حرکت ایوجیما به خلیج فارس ارائه نداده‌اند. با این حال، در بیانیه ناوگان پنجم نیروی دریایی آمریکا آمده است:‌ نیروی دریایی آمریکا متعهد به پشتیبانی از فرماندهی مرکزی آمریکاست تا اطمینان یابد از توانمندی‌های موردنیاز برای امنیت نیروی دریایی در مناطق عملیاتی فرماندهی مرکزی نیروهای دریایی آمریکا برخوردار است. ما جزئیات زمانبندی حرکات عملیاتی کشتی به درون، اطراف و خارج از مناطق مسئولیت فرماندهی مرکزی نیروی دریایی را منتشر نمی‌کنیم.
اضافه کنم که در مهر ۱۴۰۳ تحرکات اتباع افغانستان که مشغول به خرید یکباره زمین های چابهار شدند ما را بر آن داشت که یک تعداد را همان زمان اخراج کنیم. چابهار که یکی از مهم ترین بنادر ایران است، این روزها در معرض خطر واگذاری به اتباع افغانی قرار دارد.
در همین زمان هند با آمریکا همکاری خود را تقویت کرده و حتی ممکن بود با پاکستان سر مسأله کشمیر وارد نبرد شود.
در اردیبهشت ۱۴۰۴ هند با اتهام مستقیم به پاکستان، اقداماتی بی‌سابقه از جمله لغو معاهده آبی ۱۹۶۰، اخراج دیپلمات‌ها و بستن گذرگاه‌های مرزی را آغاز کرده است.
 از جنگ چهارروزه هند و پاکستان تا درگیری دوازده‌روزه ایران و اسرائیل
در آبان ۱۴۰۳ با وجود ادعای بی‌طرفی هند در مناقشات منطقه‌ای، دو کشتی حامل محموله‌های تسلیحاتی سنگین از بنادر هند به مقصد اسرائیل رهسپار شده‌اند. هند مخفیانه به اسرائیل تسلیحات ارسال کرده است و این تسلیحات لزوما همگی منشأ از کشور خودش را نداشته است.
الجزیره گزارش داده است که اسرائیل در حال دریافت سلاح‌های هندی در جنگ علیه غزه است. به عنوان مثال، کشتی باری بورکوم در سواحل اسپانیا متوقف شد و در نزدیکی بندر کارتاخنا توقف کرد، جایی که معترضان پرچم‌های فلسطین را به اهتزاز درآوردند و خواستار بازرسی کشتی به دلیل ظن حمل سلاح به اسرائیل شدند.
از دلایل مخالفت‌های مردمی در اسپانیا نیز سابقه تاریخی نبرد اسپانیا با انگلیس است. هشتم ژوئن سال 1708 میلادی بود که یک کشتی گالون اسپانیایی به نام سان خوزه نزدیکی ساحل کارتاگنای کشور کلمبیا طعمه آتش شد.
یکی از مهم‌ترین درگیری‌ها در این دوره، نبرد دریایی سال ۱۵۸۸ میلادی بود که در آن ناوگان اسپانیا (آرمادا) توسط نیروی دریایی انگلیس شکست خورد. این شکست، نقطه عطفی در افول قدرت اسپانیا و ظهور بریتانیا به عنوان یک قدرت دریایی بزرگ بود.
جنگ ۴ روزه ای بین هند و پاکستان صورت گرفت. هند سد رودخانه سند را بر پاکستان بست. گفتنی است این نبرد به دلیل تجهیزات دفاعی پاکستان که قبلاً خریداری شده بود متوقف شد، ولی انگشت اشاره نخست وزیر هند به عنوان دشمن حتی به ترکیه رفت، ولی اشاره ای به ایران نشد.
اشاره ای به ایران نشد تا زمانی که حمله غافلگیرانه صهیونی با پشتیبانی ناوها و پایگاه های دریایی آمریکا از جنوب و با همکاری جمهوری آذربایجان از شمال به ایران صورت گرفت.
در این زمان هند نقاب از چهره برداشته و برخی اتباع جاسوس او شناسایی شدند. یک تبعه افغان که ٣٩ سال از فعالیت و حضورش در ایران می گذرد، به اتهام جاسوسی با تلاش سربازان گمنام امام زمان (عج) در جریان جنگ دوازده روزه شناسایی شد.
جاسوسی که بیشترین ناسزا را به اسرائیل می‌گفت!
در حین تدارکات آمریکا و اسرائیل و برنامه ریزی برای جنگ با ایران الی کوهن ها در ایران مشغول فراهم کردن مقدمات جنگ بودند:
１.    خروج سه هزار نیروی سپاه از سوریه که بازوی ایران در کمک به حزب الله لبنان بودند. در این خروج کسانی مثل حشمت الله فلاحت پیشه، رئیس کمیسیون امنیت ملی مجلس دهم، از خروج ایران استقبال کرده و گفته بودند دلارهایی که داشت بر باد را حفظ کرده اند.
２.    ترور و ترور شخصیت قاضی رازینی، دادستان کل کشور توسط جریان منسوب به مرحوم منتظری که سید مهدی هاشمی را به جرم قتل دستگیر کرده و مجازات کرده بود.
３.    راه اندازی جریان زنجیره ای ترور شخصیت های دستگاه قضا قبل و در حین مذاکرات با آمریکا: ترور سفرای قضائی در کهگیلویه و بویر احمد و ترور قاضی احسان باقری در شیراز قبل از ترور محمد باقری، سرلشکر ارتش در حمله نظامی صهیونیستی-آمریکایی به ایران، از این دست ترورهای جسته گریخته ولی زنجیره ای قبل از جنگ دوازده روزه بودند.
اینها فقط برخی جریانات ترور در ماه های اخیر بودند. قبل از آن در اواخر دولت روحانی شاهد زنجیره ترورها علیه دستگاه قضا بودیم.  قوه قضاییه هنگام مذاکرات سال ۱۳۹۹ گفته بود: در چنین شرایطی هر نوع ذوق زدگی برای مذاکره با آمریکا و نشست با آنها برای انجام گفت‌وگو و بزک کردن چهره رژیم صهیونی پذیرفتنی نیست. گو اینکه محمد جواد ظریف در ایران بعنوان نقش وزیر امور خارجه حسن روحانی نقش بزک کردن چهره صهیونیستی آمریکایی غربی را برعهده داشته و آنچه مذاکره خوانده می‌شد در واقع تسلیم ایران برای خواسته های این رژیم بوده است. چیزی که بعدها ترامپ مستقیم در جنگ دوازده روزه ایران آمریکا اعلام کرد و آن تسلیم ایران بود و نه مذاکره تا رسیدن توافق برای حق و حقوق اسلامی ایران.
４.    حذف بند کمک نظامی روسیه به ایران که قبلا در دوره رئیسی اضافه شده بود و با شهادتش در دوره پزشکیان حذف آنصورت گرفت
بندهای بالا و سایر بندهای موجود در جریانات اخیر نشان میدهد شبکه گسترده نفوذ و در عین حال حذف نیروهای انقلاب اسلامی ایران را داریم که به مرور در حال شکل گیری و پهن نمایی است و هر جا نگرانی پیش آمده حتی از کمک نظامی خارجی نیز بهره برده است.
از زمان روی کار آمدن پزشکیان و تیم همراه او از جمله میدری، وزیر کار، که درست هفته قبل از مذاکرات به ژنو سفر میکند، ما یکسره در جستجوی الی کوهن ها هستیم، ولی آنچه با آن مواجه میشویم حذف فیزیکی حتی تا سطح درگیری با نیروهای صهیونیستی و آمریکایی در میدان نبرد می‌باشد.
الی کوهن یکی از مشهورترین جاسوسان تاریخ اسرائیل است که به دلیل نفوذ عمیق و موفقیت‌آمیزش در ساختار و رای سوریه شناخته میشود. چند دهه گذشته او را با تجهیزات جاسوسی اش دستگیر کردند و به دار مجازات آویختند.
پس از او فرد دیگری با نام إلی کوهن وزیر خارجه اسرائیل شده که تحرکات او در ماه های اخیر بسیار جالب توجه است:
الی کوهن وزیرخارجه اسرائیل پس از اتمام سفرش به باکو راهی ترکمنستان شده تا سفارت اسرائیل در عشق آباد را احداث نماید.
سفارت اسرائیل در عشق آباد با فاصله ای ۲۰ کیلومتری از خاک ایران، نزدیک ترین سفارت اسرائیل به مرزهای ایران به شمار می رود! افتتاح سفارت اسرائیل در عشق‌آباد آن هم در اوج تنش میان جمهوری اسلامی و اسرائیل، و درست چند روز قبل از شهادت ش رئیسی در مرز جمهوری آذربایجان در غرب، به معنای کاهش نفوذ ایران در آسیای میانه و شمال شرقی کشور است.
الی کوهن گویا اولین وزیر اسرائیلی است که در ۳۰ سال گذشته از این کشور آسیای میانه بازدید می‌کند.
این درحالیست که آمریکا از جنگ با افغانستان خارج شده و فرصت را در اختیار حکومتی قرار داده که ماهیتی آمریکایی و ضد اسلامی دارد و با پوشش اسلامی از نوع ضد تشیع بر کل کشور افغانستان نیز مسلط است. نکته دومی که سطح نگرانی را بطور فزاینده‌ای افزایش میدهد چرخش ۱۸۰ درجه‌ای مسئولین کشور در ارتباط با ماهیت طالبان است، تلاش برای تغییر گفتمان حاکمیتی این گروه از حکومتی مستبد، تمامیت خواه، امریکایی و تندرو به حکومتی ضد امریکایی، اعتدال یافته و قابل اطمینان.
 گردهمایی ماسون‌های جهان در اسرائیل دوم
باکو روز گذشته میزبان یکی از مهم‌ترین نشست‌های فراماسونری منطقه بود. در این رویداد، مجمع عمومی لژ اعظم ماسونی جمهوری باکو با حضور نمایندگانی از لژهای مختلف جهان برگزار شد. برگزاری چنین رویدادی در پایتخت جمهوری باکو بار دیگر توجه ناظران سیاسی و فرهنگی را به نقش و نفوذ جریان‌های فراملی در تحولات منطقه‌ای جلب کرده است. همچنین به زودی کنفرانس جهانی خاخام‌های یهود در شعبه دوم اسرائیل برگزار خواهد شد.
یادتان باشد: یک؛ ما با اسرائیل مرز مشترک داریم. دو؛ صهیونیسم پیش از تاسیس اسرائیل، پانترکیسم را تاسیس کرد.
در سطح اقتصادی، دشمن با سیاست‌های هدفمند از جمله:

دامن‌زدن به قاچاق
تخریب زیرساخت تولید
کاهش ارزش پول ملی
تشدید فرار سرمایه
و همچنین تحریک بازارهای حبابی مانند ارز و مسکن
به دنبال ضعیف‌کردن بنیان اقتصادی کشور و افزایش نارضایتی مردم است.
ایران اکنون در آتش بس با کشوری به سر می‌برد که ۳۷۰۰ نقض آتش بس داشته و با تشدید حضور کماندوهای آمریکایی بر ناوهای جنگی اش در منطقه می‌رویم که بزنیم تا نخوریم. چراکه مذاکرات مسقط در دریای عمان را فریبی ادامه دار و دست و پا کرده تیم پزشکیان در پاچه خود می‌دانیم.
مجموعه این رویدادها نشان می‌دهد که نقشه صهیونیسم علیه ایران و شیعیان جهان فقط یک جنگ نظامی نیست؛ بلکه جنگی ترکیبی است که از تضعیف فرهنگی و اقتصادی تا نفوذ سیاسی، ترور شخصیت‌ها، و تحرکات نظامی را به‌صورت زنجیره‌ای و هماهنگ پیش می‌برد. در این شرایط، مردم و مسئولان باید با هوشیاری کامل، از تکرار اشتباهات گذشته در اعتماد به وعده‌های آمریکا و اسرائیل پرهیز کنند، چراکه این دشمنان برای تحقق نقشه شوم تجزیه و نابودی ایران از هیچ راهی فروگذار نخواهند کرد.

____________________

In recent decades, global Zionism, with all its capabilities and tools, has been pursuing a complex and multi-layered project to weaken the Shiites of the world and ultimately disintegrate and destroy Iran. This project has many dimensions, ranging from soft infiltration and psychological operations to assassinations and direct military actions. One of the main arms of this plan is the continuous military presence of the United States in the region; especially through its aircraft carriers and floating bases.
The famous American aircraft carrier in the region
For example, satellite images have confirmed the presence of the aircraft carrier USS Carl Vinson in the Arabian Sea, which is active in the CENTCOM area of ​​responsibility; the same area that has been used repeatedly in attacks against Yemen or Iranian nuclear sites. Before that, the USS Nimitz carrier group and the USS Harry S. Truman were dispatched to the region with nine air squadrons and covered various missions. Even the amphibious warship USS Iwo Jima, which was designed to respond quickly to any threat during the Cold War, recently entered the Persian Gulf. Late in the Rouhani era, the US Navy reported that the amphibious warship USS Iwo Jima had entered the Persian Gulf as the US base ship (amphibious warship or aircraft carrier) in the region. This ship was designed during the Cold War and its purpose was to deal quickly and sharply with any possible aggression and attack by hostile forces on the territory of the United States and its allies.
The two and a half month gap between the departure of the aircraft carrier USS Theodore Roosevelt from the Persian Gulf and the entry of Iwo Jima into the Persian Gulf is the longest period that the US Navy has not had a base ship in the Persian Gulf in recent decades.
The reason for the departure of the USS Theodore Roosevelt was not a change in diplomacy against Iran, but rather the dismissal of the American commander whose destroyer was part of a task force to counter Yemeni attacks on ships linked to the Zionist regime. In fact, the commander of the American destroyer, who had been in the Gulf of Aden and the Red Sea for nine months to counter Yemeni attacks on ships linked to the Zionist regime, was dismissed after failing in his mission.
US Navy officials have not provided any details about the Iwo Jima's move to the Persian Gulf. However, a statement from the US Navy's Fifth Fleet said: "The US Navy is committed to supporting US Central Command to ensure that it has the capabilities needed to secure the Navy in the US Naval Forces Central Command areas of operation. We do not disclose the details of the ship's operational movements into, around, and out of the US Naval Forces Central Command areas of responsibility."
I should add that in Mehr 1403, the movements of Afghan citizens who were busy buying land in Chabahar at once prompted us to expel a number of them at that time. Chabahar, which is one of the most important ports in Iran, is currently at risk of being handed over to Afghan citizens.
At the same time, India has strengthened its cooperation with the United States and could even enter into a war with Pakistan over the Kashmir issue.
In Ordibehesht 1404, India, directly accusing Pakistan, has begun unprecedented measures, including the cancellation of the 1960 Water Treaty, the expulsion of diplomats, and the closure of border crossings.
From the four-day war between India and Pakistan to the twelve-day conflict between Iran and Israel
In Aban 1403, despite India's claim of neutrality in regional conflicts, two ships carrying heavy weapons left Indian ports for Israel. India has secretly sent weapons to Israel, and these weapons did not necessarily all originate from its own country.
Al Jazeera reported that Israel is receiving Indian weapons in its war against Gaza. For example, the cargo ship Borkum stopped off the coast of Spain and stopped near the port of Cartagena, where protesters waved Palestinian flags and demanded that the ship be inspected on suspicion of carrying weapons to Israel.
Another reason for popular opposition in Spain is the historical history of the Spanish-British war. On June 8, 1708, a Spanish galleon named San Jose was set on fire off the coast of Cartagena, Colombia.
One of the most important conflicts during this period was the naval battle of 1588, in which the Spanish Armada was defeated by the British Navy. This defeat was a turning point in the decline of Spanish power and the emergence of Britain as a major naval power.
A four-day war was fought between India and Pakistan. India dammed the Indus River in Pakistan. It is worth mentioning that this battle was stopped due to Pakistani defense equipment that had been purchased earlier, but the Indian Prime Minister pointed his finger at Turkey as an enemy, but there was no mention of Iran.
There was no mention of Iran until the surprise Zionist attack on Iran with the support of American ships and naval bases from the south and with the cooperation of the Republic of Azerbaijan from the north.
At this time, India lifted the veil and some of its spies were identified. An Afghan citizen who has been active and present in Iran for 39 years was identified on charges of espionage with the efforts of the Unknown Soldiers of Imam Zaman (AJ) during the Twelve Day War.
The spy who cursed Israel the most!
While the US and Israel were preparing for war with Iran, the Cohens in Iran were busy preparing for war:
1. The withdrawal of 3,000 IRGC troops from Syria, which were Iran’s arm in helping Hezbollah in Lebanon. In this withdrawal, people like Heshmatollah Falahatpisheh, the head of the National Security Commission of the 10th Majlis, welcomed Iran's withdrawal and said that they had saved the dollars it had wasted.
2. Assassination and character assassination of the judge Razini, the Attorney General of the country, was assassinated by the group attributed to the late Montazeri, who had arrested and punished Seyyed Mehdi Hashemi for murder.
3. Launching a chain of assassinations of figures in the judiciary before and during negotiations with the United States: The assassination of judicial ambassadors in Kohgiluyeh and Boyer Ahmad and the assassination of Judge Ehsan Bagheri in Shiraz before the assassination of Mohammad Bagheri, the army's major general in the Zionist-American military attack on Iran, were such sporadic but chain assassinations before the Twelve Day War.
These were just some of the assassinations in recent months. Before that, at the end of the Rouhani administration, we witnessed a chain of assassinations against the judiciary. The judiciary had said during the negotiations in 2020: In such circumstances, any enthusiasm for negotiations with the United States and meetings with them to hold talks and flatter the Zionist regime is unacceptable. Although Mohammad Javad Zarif, as the Foreign Minister of Hassan Rouhani, has been responsible for the role of beautifying the Zionist-American Western face, and what was called negotiations was actually Iran's surrender to the demands of this regime. What Trump later directly announced in the 12-day Iran-US war was Iran's surrender, not negotiations until an agreement is reached for the Islamic rights and freedoms of Iran.
4. Removing the clause on Russian military aid to Iran, which was previously added during Raisi's term and was removed with his testimony during Pezdikian's term
The above clauses and other clauses in recent developments show that we have a wide network of influence and at the same time the elimination of the Islamic Revolutionary Guard Corps of Iran, which is gradually being formed and expanded, and wherever there is concern, it has even benefited from foreign military assistance.
Since Pezeshkian and his team, including Labor Minister Meidari, came to power, who is traveling to Geneva just a week before the negotiations, we have been searching for the Eli Cohens, but what we are facing is physical elimination, even to the level of conflict with Zionist and American forces on the battlefield.
Eli Cohen is one of the most famous spies in Israeli history, known for his deep and successful influence on the structure and vote of Syria. A few decades ago, he was arrested with his spy equipment and hanged.
After him, another person named Eli Cohen became the Israeli Foreign Minister, whose movements in recent months have been very interesting:
After completing his trip to Baku, Israeli Foreign Minister Eli Cohen left for Turkmenistan to establish the Israeli embassy in Ashgabat.
The Israeli embassy in Ashgabat, located 20 kilometers from Iranian soil, is the closest Israeli embassy to the Iranian borders! The opening of the Israeli embassy in Ashgabat, at the height of tensions between the Islamic Republic and Israel, and just a few days before the assassination of the martyred Raisi on the border of the Republic of Azerbaijan in the west, means reducing Iran's influence in Central Asia and the northeast of the country.
Eli Cohen is said to be the first Israeli minister to visit this Central Asian country in the past 30 years.
This is while the US has withdrawn from the war in Afghanistan and has given the opportunity to a government that is American and anti-Islamic in nature and dominates the entire country of Afghanistan under the cover of Islam, which is anti-Shia. The second point that is increasingly raising the level of concern is the 180-degree turn of the country's officials regarding the nature of the Taliban, an attempt to change the ruling discourse of this group from an authoritarian, totalitarian, American and extremist government to an anti-American, moderate and reliable government.
World Masons Gathering in Israel II
Baku hosted one of the most important Freemasonry meetings in the region yesterday. At this event, the General Assembly of the Grand Masonic Lodge of the Republic of Baku was held with the presence of representatives from various lodges around the world. Holding such an event in the capital of the Republic of Baku has once again drawn the attention of political and cultural observers to the role and influence of transnational movements in regional developments. Also, the World Conference of Jewish Rabbis will soon be held in the second branch of Israel.
Remember: One; We share a common border with Israel. Two; Zionism established Pan-Turkism before the establishment of Israel.
At the economic level, the enemy, with targeted policies such as:

Curbing smuggling
Destruction of production infrastructure
Devaluation of the national currency
Intensifying capital flight
As well as stimulating bubble markets such as foreign exchange and housing
Is seeking to weaken the country's economic foundation and increase public dissatisfaction.
Iran is currently in a ceasefire with a country that has committed 3,700 ceasefire violations and with the increased presence of American commandos on its warships in the region, we will fight to the death. Because we consider the Muscat talks in the Sea of ​​Oman to be an ongoing deception and a set-up by the medical team in our own hands.
The series of these events shows that the Zionist plan against Iran and the Shiites of the world is not just a military war; it is a combined war that progresses from cultural and economic weakening to political influence, assassination of personalities, and military movements in a chain and coordinated manner. In these circumstances, people and officials must be fully vigilant and avoid repeating past mistakes in trusting the promises of the United States and Israel, because these enemies will spare no effort to realize their sinister plan to divide and destroy Iran.