تاب‌آوری یا پذیرش بی‌ادبی؟

تاب‌آوری یک چیز است و تحمل بی‌ادبی، چیز دیگر. این دو را نباید با هم اشتباه گرفت. این روزها به‌خصوص پس از تجربه‌ی تلخ و سنگین جنگ دوازده‌روزه ایران و اسرائیل، واژه تاب‌آوری مدام در گفتگوها تکرار می‌شود. می‌شنویم که «فلانی تاب‌آور است»، یا «ما خانواده‌ای با تاب‌آوری بالا هستیم» اما سوال اینجاست: آیا تاب‌آوری برای مواجهه با تمام زشتی‌های جامعه کافی است؟
نه. اجازه بدهید مثالی بزنم.
یک عصر تابستانی در مشهد را تصور کنید. هوا گرم است و همه بعد از ظهر طولانی و داغ، دلشان هوای شب و خنکای حرم را کرده‌اند. خیابان‌ها شلوغ است، ایستگاه‌های مترو و اتوبوس پر از جمعیت. ما هم در میان آن جمعیت، منتظر اتوبوس هستیم. اتوبوسی که راننده‌اش برای پر شدن بیشتر صبر می‌کند تا درآمدش بالاتر برود، و این یعنی معطلی بیشتر برای ما.
اینجا شاید با خودمان بگوییم: «عیبی ندارد، تاب‌آوری پیشه می‌کنم، کتابی می‌خوانم، یا سکوت می‌کنم» اما داستان همین‌جا تمام نمی‌شود. فرض کنید در همین شلوغی، به جمعی از دوستان قدیمی برمی‌خورید. همان‌هایی که سال‌ها پیش با آنها خاطره داشتید. اما به‌جای احوالپرسی یا لبخند، با نادیده گرفتن و رفتار سردشان مواجه می‌شوید. هرچه تلاش می‌کنید سر صحبت را باز کنید، بی‌فایده است. احساس غریبگی و طرد شدن سراسر وجودتان را می‌گیرد.
اتوبوس دوم هم دیر می‌رسد و پر از جمعیت است. دوستان قدیمی هم که انگار هرگز شما را نمی‌شناخته‌اند، رفته‌اند. شما مانده‌اید و یک دل خسته و شهری شلوغ. در این لحظه تاب‌آوری چه معنایی دارد؟ شاید تصمیم بگیرید بروید مسجد. آنجا وضو بگیرید و نفسی تازه کنید. اما حتی در آن محیط هم ممکن است از فردی غریبه توهین بشنوید، مثلا کسی که نوه‌ای همسن فرزند شما دارد، به شما بی‌دلیل برچسب «عقب‌مانده» بزند، فارغ از اینکه این نسبتی که به شما داده بهتان می آید یا نه.
در این نقطه، سوال پیش می‌آید: آیا تاب‌آوری یعنی سکوت در برابر هر بی‌ادبی؟ آیا حق ندارم جواب بدهم؟
بله، ممکن است آن لحظه دیگر نتوانید سکوت کنید. چرا که تاب‌آوری هم حد و اندازه‌ای دارد. اما تجربه نشان داده با پاسخ دادن، وارد بازی دیگری می‌شوید: نوه‌ و فرزندان آن فرد هم دخالت می‌کنند، عدالت به چوب و مشت تبدیل می‌شود و همه‌چیز پیچیده‌تر می‌شود. این دیگر آزمون تاب‌آوری نیست؛ این بازی بیمار جامعه‌ای است که یاد گرفته چگونه دیگران را بیازارد و در عین حال خود را محق جلوه دهد.
ما در جامعه‌ای زندگی می‌کنیم که افرادش نه تنها تاب‌آوری را با تحمل بی‌حرمتی اشتباه گرفته‌اند، بلکه یاد گرفته‌اند از دیگران آزمون تاب‌آوری بگیرند. و این ریشه در یک زنجیره‌ی معیوب تربیتی دارد. نسل دین داری که باید در مدارس و دانشگاه‌ها اخلاق، ادب و مدارا می‌آموخت حذف شد. امروز دین داران از تمام صحنه ها حذف شدند، حتی آنها که زمان طولانی در کلاس های درس مورد آزمون های تئوری و عملی به صورت های مختلف قرار می‌گرفتند. آنها کسانی بودند که اخلاق را رعایت میکردند. آنها به طرق مختلف از زنجیره رویدادها و وقایع اجتماعی اخیر در ایران حذف میشوند که یکی از پرمعرکه ترین آنها همین جنگ ۱۲ روزه ایران اسرائیل بود. که در آن دانشمندان دین دار ما شهید شدند. جنگی که در آن از اقشار مختلف ایرانیان اغلب با آدرس دادن نیروهای نفوذی به شهادت می‌رسیدند.
این انقراض نسل دین دار منجر شد به اینکه امروز کسانی در عرصه های مختلف حکومتی و اجتماعی نقش بازی میکنند که تمایل کمتری به اجرای اخلاقیات، مطالعه تاریخ و بررسی سرگذشت پیشینیان و حتی پیشرفت و شکست کشورهای همسایه شده اند. آنها که فست فودی مدرکی عاجل و رفت لیس شده خورده اند خود امروز مانعی برای اجرای اخلاق اسلامی در کشور شده اند. چراکه در غیر این صورت باید پاسخگوی نحوه کسب مال غیر اسلامی خود باشند. آنها که از راه قاچاق راه را بر گشایش اقتصادی اطرافیان خود شده‌اند خوب میدانند که پس از ترویج بی ادبی و فرهنگ فاحشگی لازم است دروغ های دروغگویانی چون ترامپ و نتانیاهو را بپذیرند، چرا که راهی به جز آن نیاموخته اند. امروز هر قدر هم بمب هایی که اسرائیل بر سر مردم سوریه میریزد را نشانمان بدهیم کاری به آن ندارند. هر قدر هم به آنها بگوییم که بله، جولانی را ببینید با آمریکا دست داد. آمریکا تحریم های کشورش، سوریه را برداشت و سپس جان او را به خطر انداخت و بر سرش بمب ریخت، قبول نمی‌کنند. فقط راه رفته خود را با چراغ کمسویی که اندکی جلوتر از آنها را نشان میدهد تکرار میکنند و میگویند بالاخره که آمریکا تحریم های خود را برداشت!
آری، آنچه در ایران امروز شاهدیم ترویج دروغ گویی و پذیرش ابلهانه آن در مقام سفاهت است.

______________________________

Resilience is one thing, and tolerating rudeness is another. The two should not be confused. These days, especially after the bitter and heavy experience of the twelve-day Iran-Israel war, the word resilience is constantly repeated in conversations. We hear that “so-and-so is resilient,” or “we are a family with high resilience,” but the question is: is resilience enough to face all the ugliness of society?
No. Let me give you an example.
Imagine a summer evening in Mashhad. The weather is hot and everyone is longing for the night air and the coolness of the shrine after a long, hot afternoon. The streets are crowded, the metro and bus stations are full of people. We are among that crowd, waiting for a bus. A bus whose driver waits longer to fill up so that his income will increase, and this means more waiting for us.
Here we may say to ourselves: “It’s okay, I’ll be patient, I’ll read a book, or I’ll be silent,” but the story doesn’t end there. Suppose you come across a group of old friends in this crowded place. The same ones you had memories with years ago. But instead of greeting or smiling, you are met with their ignoring and cold behavior. No matter how hard you try to start a conversation, it is useless. The feeling of strangeness and rejection takes over your entire being. The second bus also arrives late and is full of people. Old friends who seem to have never known you have also left. You are left with a tired heart and a crowded city. What does resilience mean at this moment? Maybe you decide to go to the mosque. There, perform ablution and take a breath. But even in that environment, you may hear an insult from a stranger, for example, someone who has a grandchild the same age as your child, who labels you “backward” for no reason, regardless of whether you like the label they have given you.
At this point, the question arises: does resilience mean remaining silent in the face of every rudeness? Do I not have the right to respond?
Yes, you may not be able to remain silent at that moment. Because resilience also has its limits. But experience has shown that by responding, you enter another game: that person’s grandchildren and children also get involved, justice becomes a stick and fist, and everything becomes more complicated. This is no longer a test of resilience; this is a sick game of a society that has learned how to hurt others and at the same time make itself seem right.
We live in a society where people have not only confused resilience with tolerating disrespect, but have also learned to test resilience from others. And this is rooted in a faulty educational chain. The religious generation that should have been taught ethics, politeness, and tolerance in schools and universities has been eliminated. Today, religious people have been eliminated from all scenes, even those who were subjected to theoretical and practical tests in classrooms for a long time in various forms. They were the ones who observed ethics. They are being eliminated in various ways from the chain of recent social events and incidents in Iran, one of the most dramatic of which was the 12-day Iran-Israel war. In which our religious scientists were martyred. A war in which Iranians from different strata often met with martyrdom by addressing the infiltrating forces.
This extinction of the religious generation has led to the fact that today those who play roles in various governmental and social spheres are less inclined to implement ethics, study history and examine the history of their predecessors, and even the progress and failure of neighboring countries. Those who have eaten fast food and gone licked, have themselves become an obstacle to implementing Islamic ethics in the country. Otherwise, they must be held accountable for how they acquired their un-Islamic wealth. Those who have paved the way for the economic opening of those around them through smuggling know very well that after promoting rudeness and a culture of prostitution, it is necessary to accept the lies of liars like Trump and Netanyahu, because they have not learned any other way. Today, no matter how much we show them the bombs that Israel is dropping on the people of Syria, they have nothing to do with it. No matter how much we tell our people that yes, look at Golani, he shook hands with America. America lifted the sanctions on its country, Syria, and then risked his life and dropped a bomb on his head, they will not accept it. They just repeat their old ways with a dim light that points a little ahead of them and say that America has finally lifted its sanctions! Yes, what we are witnessing in Iran today is the promotion of lying and its foolish acceptance as nonsense.

کتاب خاطرات شهید امیرعبداللهیان - صبح شام- روایتی از بحران سوریه

داعش شکست خورده بود. این احمد الشرع فعلی و محمد الجولانی اون موقع در داعش و سوریه بودند. در آن زمان با کمک نیروهای مقاومت، گروه های تروریستی فعال سوریه، شکست خورده بودند. داشتند تار و مار میشدند. و داشتند عقب رانده میشدند، تا ادلب عقب کشیده بودند. آنها از طریق ناحیه ادلب به داخل خاک ترکیه فرار می کردند. اونجا چی شد که یکباره اینها تو ادلب ماندگار شدند؟!
یک ابتکار عمل! یک اقدام دیپلماتیک به نام اجلاس آستانه صورت گرفت. ایران، ترکیه و سوریه.

ترکیه آمد گفت باشه جنگ تمام، اینها تو ادلب بمانند. هزینه شون رو هم من میدهم. یعنی ترکیه گفت ریشه داعش رو در همین گوشه در ادلب حفظ کنید! همه رو نزنید!، ایران هم مخالفت نکرد. ایران با وجود آن همه شهید که داده بود مخالفت نکرد، ‌در حالیکه داعش کاملا در ضعف بود.
چه کسی بود که این رو قبول کرد؟ جناب آقای دکتر محمد جواد ظریف، وزیر خارجه وقت ایران.
آقای امیرعبدللهیان میگه:
« من معاون عربی-آفریقایی بودم. آقای ظریف من رو کنار گذاشت. اصلا معاونت رو منحل کرد. و اجلاس آستانه شکل گرفت. وقتی سپهبد سلیمانی از جریان با خبر شد خیلی ناراحت شد و اعتراض کرد، داد و بیداد کرد. که من آرومش کردم. من گفتم نه دیگه، اختیارات وزیره، حق داره.»
یعنی اصلا ما معاون وزیرمون رو کنار گذاشتیم برای اینکه آستانه محقق بشه.
چرا ظریف خون بچه های شهید ما در سوریه رو پایمال کرد و ریشه داعش رو به عنوان یک نیروی تروریستی زنده ضعیف شده، در بالاسر دمشق، در ادلب، حفظ کرد ؟! فرض کنیم علتش تحلیل غلط او بوده. نه عمد و علاقه او به حفظ داعش. کاری ندارم، عامدانه بوده یا نه
یا تحلیل غلط؛ خوبه نظام بین الملل باشیم، اجازه دادیم تروریست ها تو ادلب بمونن. بازی باخته ترکیه و قطر رو نگه داشتیم و اجازه دادیم امروز تبدیل بشوند به بازی پیروز.
تعبیر تاریخی اش همان ماجرای اُحده؛ یعنی به جای اینکه وایسیم 100% این باقیمانده تروریست ها از بین بره تثبیتشون کردیم. و نهایتا بازی رو از دست دادیم.

این رو اضافه کنم که سوریه الآن تبدیل شده به گوشتی همه دارن ازش میخورند. فعلا یک بخشی رو ترکیه به زمین های خودش اضافه کرده و جولان رو هم صهیونیست ها برداشته اند. ترکیه حرفش رو زده که آن بخش از زمین های سوریه تبدیل به استانی در ترکیه بشه! همین الآن این اتفاق برای لبنان داره می افته. با فاصله زمانی که بنظر چندان دیر نیست، زمین های کشور ما اینطوری تجزیه میشه.

_________________

ISIS had been defeated. The current Ahmed al-Sharaa and Mohammad al-Julani were in ISIS and Syria at that time. At that time, with the help of the resistance forces, the active terrorist groups in Syria had been defeated. They were being crushed. And they were being pushed back, they had retreated to Idlib. They were fleeing through the Idlib region into Turkish territory. What happened there that suddenly made them stay in Idlib?!
An initiative! A diplomatic move called the Astana Summit took place. Iran, Turkey and Syria.

Turkey came and said, okay, the war is over, let them stay in Idlib. I will pay for them. That is, Turkey said, keep ISIS’s roots in this corner in Idlib! Don’t kill everyone! Iran did not object either. Iran did not object despite all the martyrs it had given, while ISIS was completely weak.
Who was it that accepted this? His Excellency Dr. Mohammad Javad Zarif, the then Foreign Minister of Iran.
Mr. Amir Abdollahian says:
“I was the deputy for Arab-African affairs. Mr. Zarif dismissed me. He actually dissolved the deputy. And the Astana summit was formed. When Lieutenant General Soleimani learned about the incident, he was very upset and protested, he made a fuss. I calmed him down. I said no more, it is the minister's authority, he has the right."
That is, we actually removed our deputy minister so that Astana could be achieved.
Why did Zarif trample on the blood of our martyred children in Syria and preserve the roots of ISIS as a weakened living terrorist force, above Damascus, in Idlib?! Let's assume that the reason was his wrong analysis. Not his intention and interest in preserving ISIS. I don't care if it was intentional or not
Or wrong analysis; it's good to be an international system, we allowed the terrorists to stay in Idlib. We kept the losing game of Turkey and Qatar and let them turn into a winning game today.
Its historical interpretation is the same as the Uhod incident; that is, instead of stopping, we stabilized 100% of these remaining terrorists. And in the end, we lost the game.

I should add that Syria has now become meat that everyone is eating. Turkey has added a part to its lands and the Zionists have taken the Golan. Turkey has said that that part of Syria's lands will become a province in Turkey! This is happening to Lebanon right now. In a time that doesn't seem too long, the lands of our country will be divided like this.

پیش بینی ادامه نبرد از زمین، هوا و دریا

صهیونیسم جهانی در دهه‌های اخیر با تمام ظرفیت‌ها و ابزارهای خود، پروژه‌ای پیچیده و چندلایه را برای تضعیف شیعیان جهان و در نهایت تجزیه و نابودی ایران دنبال می‌کند. این پروژه ابعاد متعددی دارد که از نفوذ نرم و عملیات‌های روانی تا ترورها و اقدامات نظامی مستقیم را شامل می‌شود. یکی از اصلی‌ترین بازوهای این نقشه، حضور مستمر نظامی آمریکا در منطقه است؛ به‌ویژه از طریق ناوهای هواپیمابر و پایگاه‌های شناور خود.
ناو هواپیمابر معروف آمریکا در منطقه است
برای نمونه، تصاویر ماهواره‌ای حضور ناو هواپیمابر یو‌اس‌اس کارل وینسون در دریای عرب را تأیید کرده‌اند، که در حوزه مسئولیت سنتکام (فرماندهی آمریکا) فعال است؛ همان حوزه‌ای که بارها در حملات علیه یمن یا سایت‌های هسته‌ای ایران به‌کار گرفته شده. پیش از آن، ناوگروه یواس‌اس نیمیتز و نیز یواس‌اس هری اس ترومن با ۹ اسکادران هوایی به منطقه اعزام شدند و مأموریت‌های گوناگونی را پوشش دادند. حتی کشتی جنگی دوزیست یواس‌اس ایو جیما که در دوران جنگ سرد برای پاسخ سریع به هر تهدیدی طراحی شده بود، در دوره اخیر به خلیج فارس وارد شد. اواخر دوره روحانی نیروی دریایی آمریکا گزارش داده که کشتی جنگی دوزیست (آبی-خاکی) «یواس‌اس ایو جیما» به عنوان کشتی پایگاه (کشتی جنگی آبی‌-خاکی یا ناو هواپیمابر) آمریکا در منطقه وارد آب‌های خلیج فارس شده است. این  ناو در دوران جنگ سرد طراحی شد و هدف از ساخت ان برخورد سریع و تند با هر گونه تجاوز احتمالی و حمله متخاصمان به خاک امریکا و هم پیمانانش بود.
فاصله دو ماه و نیم بین خروج ناو هواپیمابر «یواس‌اس تئودور روزولت» از خلیج فارس و ورود ایوجیما به آب‌های خلیج فارس طولانی‌ترین مدتی است که نیروی دریایی‌آمریکا طی دهه‌های اخیر هیچ کشتی پایگاهی در خلیج فارس نداشته است.
دلیل خروج ناو یواس‌اس تئودور روزولت هم تغییر دیپلماسی علیه ایران نبوده، بلکه فرمانده آمریکایی که ناوشکن تحت فرماندهی او بخشی از ناوگروه مقابله با حملات ارتش یمن به کشتی‌های مرتبط با رژیم صهیونیستی بود، اخراج شده است. در واقع، فرمانده ناوشکن آمریکایی که برای مقابله با حملات یمن به کشتی‌های مرتبط با رژیم صهیونیستی 9 ماه در خلیج عدن و دریای سرخ در تردد بود، پس از شکست در ماموریت، اخراج شد.
مقامات نیروی دریایی آمریکا هیچ جزئیاتی از حرکت ایوجیما به خلیج فارس ارائه نداده‌اند. با این حال، در بیانیه ناوگان پنجم نیروی دریایی آمریکا آمده است:‌ نیروی دریایی آمریکا متعهد به پشتیبانی از فرماندهی مرکزی آمریکاست تا اطمینان یابد از توانمندی‌های موردنیاز برای امنیت نیروی دریایی در مناطق عملیاتی فرماندهی مرکزی نیروهای دریایی آمریکا برخوردار است. ما جزئیات زمانبندی حرکات عملیاتی کشتی به درون، اطراف و خارج از مناطق مسئولیت فرماندهی مرکزی نیروی دریایی را منتشر نمی‌کنیم.
اضافه کنم که در مهر ۱۴۰۳ تحرکات اتباع افغانستان که مشغول به خرید یکباره زمین های چابهار شدند ما را بر آن داشت که یک تعداد را همان زمان اخراج کنیم. چابهار که یکی از مهم ترین بنادر ایران است، این روزها در معرض خطر واگذاری به اتباع افغانی قرار دارد.
در همین زمان هند با آمریکا همکاری خود را تقویت کرده و حتی ممکن بود با پاکستان سر مسأله کشمیر وارد نبرد شود.
در اردیبهشت ۱۴۰۴ هند با اتهام مستقیم به پاکستان، اقداماتی بی‌سابقه از جمله لغو معاهده آبی ۱۹۶۰، اخراج دیپلمات‌ها و بستن گذرگاه‌های مرزی را آغاز کرده است.
 از جنگ چهارروزه هند و پاکستان تا درگیری دوازده‌روزه ایران و اسرائیل
در آبان ۱۴۰۳ با وجود ادعای بی‌طرفی هند در مناقشات منطقه‌ای، دو کشتی حامل محموله‌های تسلیحاتی سنگین از بنادر هند به مقصد اسرائیل رهسپار شده‌اند. هند مخفیانه به اسرائیل تسلیحات ارسال کرده است و این تسلیحات لزوما همگی منشأ از کشور خودش را نداشته است.
الجزیره گزارش داده است که اسرائیل در حال دریافت سلاح‌های هندی در جنگ علیه غزه است. به عنوان مثال، کشتی باری بورکوم در سواحل اسپانیا متوقف شد و در نزدیکی بندر کارتاخنا توقف کرد، جایی که معترضان پرچم‌های فلسطین را به اهتزاز درآوردند و خواستار بازرسی کشتی به دلیل ظن حمل سلاح به اسرائیل شدند.
از دلایل مخالفت‌های مردمی در اسپانیا نیز سابقه تاریخی نبرد اسپانیا با انگلیس است. هشتم ژوئن سال 1708 میلادی بود که یک کشتی گالون اسپانیایی به نام سان خوزه نزدیکی ساحل کارتاگنای کشور کلمبیا طعمه آتش شد.
یکی از مهم‌ترین درگیری‌ها در این دوره، نبرد دریایی سال ۱۵۸۸ میلادی بود که در آن ناوگان اسپانیا (آرمادا) توسط نیروی دریایی انگلیس شکست خورد. این شکست، نقطه عطفی در افول قدرت اسپانیا و ظهور بریتانیا به عنوان یک قدرت دریایی بزرگ بود.
جنگ ۴ روزه ای بین هند و پاکستان صورت گرفت. هند سد رودخانه سند را بر پاکستان بست. گفتنی است این نبرد به دلیل تجهیزات دفاعی پاکستان که قبلاً خریداری شده بود متوقف شد، ولی انگشت اشاره نخست وزیر هند به عنوان دشمن حتی به ترکیه رفت، ولی اشاره ای به ایران نشد.
اشاره ای به ایران نشد تا زمانی که حمله غافلگیرانه صهیونی با پشتیبانی ناوها و پایگاه های دریایی آمریکا از جنوب و با همکاری جمهوری آذربایجان از شمال به ایران صورت گرفت.
در این زمان هند نقاب از چهره برداشته و برخی اتباع جاسوس او شناسایی شدند. یک تبعه افغان که ٣٩ سال از فعالیت و حضورش در ایران می گذرد، به اتهام جاسوسی با تلاش سربازان گمنام امام زمان (عج) در جریان جنگ دوازده روزه شناسایی شد.
جاسوسی که بیشترین ناسزا را به اسرائیل می‌گفت!
در حین تدارکات آمریکا و اسرائیل و برنامه ریزی برای جنگ با ایران الی کوهن ها در ایران مشغول فراهم کردن مقدمات جنگ بودند:
１.    خروج سه هزار نیروی سپاه از سوریه که بازوی ایران در کمک به حزب الله لبنان بودند. در این خروج کسانی مثل حشمت الله فلاحت پیشه، رئیس کمیسیون امنیت ملی مجلس دهم، از خروج ایران استقبال کرده و گفته بودند دلارهایی که داشت بر باد را حفظ کرده اند.
２.    ترور و ترور شخصیت قاضی رازینی، دادستان کل کشور توسط جریان منسوب به مرحوم منتظری که سید مهدی هاشمی را به جرم قتل دستگیر کرده و مجازات کرده بود.
３.    راه اندازی جریان زنجیره ای ترور شخصیت های دستگاه قضا قبل و در حین مذاکرات با آمریکا: ترور سفرای قضائی در کهگیلویه و بویر احمد و ترور قاضی احسان باقری در شیراز قبل از ترور محمد باقری، سرلشکر ارتش در حمله نظامی صهیونیستی-آمریکایی به ایران، از این دست ترورهای جسته گریخته ولی زنجیره ای قبل از جنگ دوازده روزه بودند.
اینها فقط برخی جریانات ترور در ماه های اخیر بودند. قبل از آن در اواخر دولت روحانی شاهد زنجیره ترورها علیه دستگاه قضا بودیم.  قوه قضاییه هنگام مذاکرات سال ۱۳۹۹ گفته بود: در چنین شرایطی هر نوع ذوق زدگی برای مذاکره با آمریکا و نشست با آنها برای انجام گفت‌وگو و بزک کردن چهره رژیم صهیونی پذیرفتنی نیست. گو اینکه محمد جواد ظریف در ایران بعنوان نقش وزیر امور خارجه حسن روحانی نقش بزک کردن چهره صهیونیستی آمریکایی غربی را برعهده داشته و آنچه مذاکره خوانده می‌شد در واقع تسلیم ایران برای خواسته های این رژیم بوده است. چیزی که بعدها ترامپ مستقیم در جنگ دوازده روزه ایران آمریکا اعلام کرد و آن تسلیم ایران بود و نه مذاکره تا رسیدن توافق برای حق و حقوق اسلامی ایران.
４.    حذف بند کمک نظامی روسیه به ایران که قبلا در دوره رئیسی اضافه شده بود و با شهادتش در دوره پزشکیان حذف آنصورت گرفت
بندهای بالا و سایر بندهای موجود در جریانات اخیر نشان میدهد شبکه گسترده نفوذ و در عین حال حذف نیروهای انقلاب اسلامی ایران را داریم که به مرور در حال شکل گیری و پهن نمایی است و هر جا نگرانی پیش آمده حتی از کمک نظامی خارجی نیز بهره برده است.
از زمان روی کار آمدن پزشکیان و تیم همراه او از جمله میدری، وزیر کار، که درست هفته قبل از مذاکرات به ژنو سفر میکند، ما یکسره در جستجوی الی کوهن ها هستیم، ولی آنچه با آن مواجه میشویم حذف فیزیکی حتی تا سطح درگیری با نیروهای صهیونیستی و آمریکایی در میدان نبرد می‌باشد.
الی کوهن یکی از مشهورترین جاسوسان تاریخ اسرائیل است که به دلیل نفوذ عمیق و موفقیت‌آمیزش در ساختار و رای سوریه شناخته میشود. چند دهه گذشته او را با تجهیزات جاسوسی اش دستگیر کردند و به دار مجازات آویختند.
پس از او فرد دیگری با نام إلی کوهن وزیر خارجه اسرائیل شده که تحرکات او در ماه های اخیر بسیار جالب توجه است:
الی کوهن وزیرخارجه اسرائیل پس از اتمام سفرش به باکو راهی ترکمنستان شده تا سفارت اسرائیل در عشق آباد را احداث نماید.
سفارت اسرائیل در عشق آباد با فاصله ای ۲۰ کیلومتری از خاک ایران، نزدیک ترین سفارت اسرائیل به مرزهای ایران به شمار می رود! افتتاح سفارت اسرائیل در عشق‌آباد آن هم در اوج تنش میان جمهوری اسلامی و اسرائیل، و درست چند روز قبل از شهادت ش رئیسی در مرز جمهوری آذربایجان در غرب، به معنای کاهش نفوذ ایران در آسیای میانه و شمال شرقی کشور است.
الی کوهن گویا اولین وزیر اسرائیلی است که در ۳۰ سال گذشته از این کشور آسیای میانه بازدید می‌کند.
این درحالیست که آمریکا از جنگ با افغانستان خارج شده و فرصت را در اختیار حکومتی قرار داده که ماهیتی آمریکایی و ضد اسلامی دارد و با پوشش اسلامی از نوع ضد تشیع بر کل کشور افغانستان نیز مسلط است. نکته دومی که سطح نگرانی را بطور فزاینده‌ای افزایش میدهد چرخش ۱۸۰ درجه‌ای مسئولین کشور در ارتباط با ماهیت طالبان است، تلاش برای تغییر گفتمان حاکمیتی این گروه از حکومتی مستبد، تمامیت خواه، امریکایی و تندرو به حکومتی ضد امریکایی، اعتدال یافته و قابل اطمینان.
 گردهمایی ماسون‌های جهان در اسرائیل دوم
باکو روز گذشته میزبان یکی از مهم‌ترین نشست‌های فراماسونری منطقه بود. در این رویداد، مجمع عمومی لژ اعظم ماسونی جمهوری باکو با حضور نمایندگانی از لژهای مختلف جهان برگزار شد. برگزاری چنین رویدادی در پایتخت جمهوری باکو بار دیگر توجه ناظران سیاسی و فرهنگی را به نقش و نفوذ جریان‌های فراملی در تحولات منطقه‌ای جلب کرده است. همچنین به زودی کنفرانس جهانی خاخام‌های یهود در شعبه دوم اسرائیل برگزار خواهد شد.
یادتان باشد: یک؛ ما با اسرائیل مرز مشترک داریم. دو؛ صهیونیسم پیش از تاسیس اسرائیل، پانترکیسم را تاسیس کرد.
در سطح اقتصادی، دشمن با سیاست‌های هدفمند از جمله:

دامن‌زدن به قاچاق
تخریب زیرساخت تولید
کاهش ارزش پول ملی
تشدید فرار سرمایه
و همچنین تحریک بازارهای حبابی مانند ارز و مسکن
به دنبال ضعیف‌کردن بنیان اقتصادی کشور و افزایش نارضایتی مردم است.
ایران اکنون در آتش بس با کشوری به سر می‌برد که ۳۷۰۰ نقض آتش بس داشته و با تشدید حضور کماندوهای آمریکایی بر ناوهای جنگی اش در منطقه می‌رویم که بزنیم تا نخوریم. چراکه مذاکرات مسقط در دریای عمان را فریبی ادامه دار و دست و پا کرده تیم پزشکیان در پاچه خود می‌دانیم.
مجموعه این رویدادها نشان می‌دهد که نقشه صهیونیسم علیه ایران و شیعیان جهان فقط یک جنگ نظامی نیست؛ بلکه جنگی ترکیبی است که از تضعیف فرهنگی و اقتصادی تا نفوذ سیاسی، ترور شخصیت‌ها، و تحرکات نظامی را به‌صورت زنجیره‌ای و هماهنگ پیش می‌برد. در این شرایط، مردم و مسئولان باید با هوشیاری کامل، از تکرار اشتباهات گذشته در اعتماد به وعده‌های آمریکا و اسرائیل پرهیز کنند، چراکه این دشمنان برای تحقق نقشه شوم تجزیه و نابودی ایران از هیچ راهی فروگذار نخواهند کرد.

____________________

In recent decades, global Zionism, with all its capabilities and tools, has been pursuing a complex and multi-layered project to weaken the Shiites of the world and ultimately disintegrate and destroy Iran. This project has many dimensions, ranging from soft infiltration and psychological operations to assassinations and direct military actions. One of the main arms of this plan is the continuous military presence of the United States in the region; especially through its aircraft carriers and floating bases.
The famous American aircraft carrier in the region
For example, satellite images have confirmed the presence of the aircraft carrier USS Carl Vinson in the Arabian Sea, which is active in the CENTCOM area of ​​responsibility; the same area that has been used repeatedly in attacks against Yemen or Iranian nuclear sites. Before that, the USS Nimitz carrier group and the USS Harry S. Truman were dispatched to the region with nine air squadrons and covered various missions. Even the amphibious warship USS Iwo Jima, which was designed to respond quickly to any threat during the Cold War, recently entered the Persian Gulf. Late in the Rouhani era, the US Navy reported that the amphibious warship USS Iwo Jima had entered the Persian Gulf as the US base ship (amphibious warship or aircraft carrier) in the region. This ship was designed during the Cold War and its purpose was to deal quickly and sharply with any possible aggression and attack by hostile forces on the territory of the United States and its allies.
The two and a half month gap between the departure of the aircraft carrier USS Theodore Roosevelt from the Persian Gulf and the entry of Iwo Jima into the Persian Gulf is the longest period that the US Navy has not had a base ship in the Persian Gulf in recent decades.
The reason for the departure of the USS Theodore Roosevelt was not a change in diplomacy against Iran, but rather the dismissal of the American commander whose destroyer was part of a task force to counter Yemeni attacks on ships linked to the Zionist regime. In fact, the commander of the American destroyer, who had been in the Gulf of Aden and the Red Sea for nine months to counter Yemeni attacks on ships linked to the Zionist regime, was dismissed after failing in his mission.
US Navy officials have not provided any details about the Iwo Jima's move to the Persian Gulf. However, a statement from the US Navy's Fifth Fleet said: "The US Navy is committed to supporting US Central Command to ensure that it has the capabilities needed to secure the Navy in the US Naval Forces Central Command areas of operation. We do not disclose the details of the ship's operational movements into, around, and out of the US Naval Forces Central Command areas of responsibility."
I should add that in Mehr 1403, the movements of Afghan citizens who were busy buying land in Chabahar at once prompted us to expel a number of them at that time. Chabahar, which is one of the most important ports in Iran, is currently at risk of being handed over to Afghan citizens.
At the same time, India has strengthened its cooperation with the United States and could even enter into a war with Pakistan over the Kashmir issue.
In Ordibehesht 1404, India, directly accusing Pakistan, has begun unprecedented measures, including the cancellation of the 1960 Water Treaty, the expulsion of diplomats, and the closure of border crossings.
From the four-day war between India and Pakistan to the twelve-day conflict between Iran and Israel
In Aban 1403, despite India's claim of neutrality in regional conflicts, two ships carrying heavy weapons left Indian ports for Israel. India has secretly sent weapons to Israel, and these weapons did not necessarily all originate from its own country.
Al Jazeera reported that Israel is receiving Indian weapons in its war against Gaza. For example, the cargo ship Borkum stopped off the coast of Spain and stopped near the port of Cartagena, where protesters waved Palestinian flags and demanded that the ship be inspected on suspicion of carrying weapons to Israel.
Another reason for popular opposition in Spain is the historical history of the Spanish-British war. On June 8, 1708, a Spanish galleon named San Jose was set on fire off the coast of Cartagena, Colombia.
One of the most important conflicts during this period was the naval battle of 1588, in which the Spanish Armada was defeated by the British Navy. This defeat was a turning point in the decline of Spanish power and the emergence of Britain as a major naval power.
A four-day war was fought between India and Pakistan. India dammed the Indus River in Pakistan. It is worth mentioning that this battle was stopped due to Pakistani defense equipment that had been purchased earlier, but the Indian Prime Minister pointed his finger at Turkey as an enemy, but there was no mention of Iran.
There was no mention of Iran until the surprise Zionist attack on Iran with the support of American ships and naval bases from the south and with the cooperation of the Republic of Azerbaijan from the north.
At this time, India lifted the veil and some of its spies were identified. An Afghan citizen who has been active and present in Iran for 39 years was identified on charges of espionage with the efforts of the Unknown Soldiers of Imam Zaman (AJ) during the Twelve Day War.
The spy who cursed Israel the most!
While the US and Israel were preparing for war with Iran, the Cohens in Iran were busy preparing for war:
1. The withdrawal of 3,000 IRGC troops from Syria, which were Iran’s arm in helping Hezbollah in Lebanon. In this withdrawal, people like Heshmatollah Falahatpisheh, the head of the National Security Commission of the 10th Majlis, welcomed Iran's withdrawal and said that they had saved the dollars it had wasted.
2. Assassination and character assassination of the judge Razini, the Attorney General of the country, was assassinated by the group attributed to the late Montazeri, who had arrested and punished Seyyed Mehdi Hashemi for murder.
3. Launching a chain of assassinations of figures in the judiciary before and during negotiations with the United States: The assassination of judicial ambassadors in Kohgiluyeh and Boyer Ahmad and the assassination of Judge Ehsan Bagheri in Shiraz before the assassination of Mohammad Bagheri, the army's major general in the Zionist-American military attack on Iran, were such sporadic but chain assassinations before the Twelve Day War.
These were just some of the assassinations in recent months. Before that, at the end of the Rouhani administration, we witnessed a chain of assassinations against the judiciary. The judiciary had said during the negotiations in 2020: In such circumstances, any enthusiasm for negotiations with the United States and meetings with them to hold talks and flatter the Zionist regime is unacceptable. Although Mohammad Javad Zarif, as the Foreign Minister of Hassan Rouhani, has been responsible for the role of beautifying the Zionist-American Western face, and what was called negotiations was actually Iran's surrender to the demands of this regime. What Trump later directly announced in the 12-day Iran-US war was Iran's surrender, not negotiations until an agreement is reached for the Islamic rights and freedoms of Iran.
4. Removing the clause on Russian military aid to Iran, which was previously added during Raisi's term and was removed with his testimony during Pezdikian's term
The above clauses and other clauses in recent developments show that we have a wide network of influence and at the same time the elimination of the Islamic Revolutionary Guard Corps of Iran, which is gradually being formed and expanded, and wherever there is concern, it has even benefited from foreign military assistance.
Since Pezeshkian and his team, including Labor Minister Meidari, came to power, who is traveling to Geneva just a week before the negotiations, we have been searching for the Eli Cohens, but what we are facing is physical elimination, even to the level of conflict with Zionist and American forces on the battlefield.
Eli Cohen is one of the most famous spies in Israeli history, known for his deep and successful influence on the structure and vote of Syria. A few decades ago, he was arrested with his spy equipment and hanged.
After him, another person named Eli Cohen became the Israeli Foreign Minister, whose movements in recent months have been very interesting:
After completing his trip to Baku, Israeli Foreign Minister Eli Cohen left for Turkmenistan to establish the Israeli embassy in Ashgabat.
The Israeli embassy in Ashgabat, located 20 kilometers from Iranian soil, is the closest Israeli embassy to the Iranian borders! The opening of the Israeli embassy in Ashgabat, at the height of tensions between the Islamic Republic and Israel, and just a few days before the assassination of the martyred Raisi on the border of the Republic of Azerbaijan in the west, means reducing Iran's influence in Central Asia and the northeast of the country.
Eli Cohen is said to be the first Israeli minister to visit this Central Asian country in the past 30 years.
This is while the US has withdrawn from the war in Afghanistan and has given the opportunity to a government that is American and anti-Islamic in nature and dominates the entire country of Afghanistan under the cover of Islam, which is anti-Shia. The second point that is increasingly raising the level of concern is the 180-degree turn of the country's officials regarding the nature of the Taliban, an attempt to change the ruling discourse of this group from an authoritarian, totalitarian, American and extremist government to an anti-American, moderate and reliable government.
World Masons Gathering in Israel II
Baku hosted one of the most important Freemasonry meetings in the region yesterday. At this event, the General Assembly of the Grand Masonic Lodge of the Republic of Baku was held with the presence of representatives from various lodges around the world. Holding such an event in the capital of the Republic of Baku has once again drawn the attention of political and cultural observers to the role and influence of transnational movements in regional developments. Also, the World Conference of Jewish Rabbis will soon be held in the second branch of Israel.
Remember: One; We share a common border with Israel. Two; Zionism established Pan-Turkism before the establishment of Israel.
At the economic level, the enemy, with targeted policies such as:

Curbing smuggling
Destruction of production infrastructure
Devaluation of the national currency
Intensifying capital flight
As well as stimulating bubble markets such as foreign exchange and housing
Is seeking to weaken the country's economic foundation and increase public dissatisfaction.
Iran is currently in a ceasefire with a country that has committed 3,700 ceasefire violations and with the increased presence of American commandos on its warships in the region, we will fight to the death. Because we consider the Muscat talks in the Sea of ​​Oman to be an ongoing deception and a set-up by the medical team in our own hands.
The series of these events shows that the Zionist plan against Iran and the Shiites of the world is not just a military war; it is a combined war that progresses from cultural and economic weakening to political influence, assassination of personalities, and military movements in a chain and coordinated manner. In these circumstances, people and officials must be fully vigilant and avoid repeating past mistakes in trusting the promises of the United States and Israel, because these enemies will spare no effort to realize their sinister plan to divide and destroy Iran.

محاربه سلمان رشدی

جدیدا اینطور شده که میگن فلانی رو اعدام کردن. میپرسیم چی کار کرده؟
میگه هیچ چی، حرف زده
اصرار میکنیم مثلا چه حرفی زده؟
میگن گفته خدا وجود نداره، پیغمبر وجود نداره، اصلا منم همین رو میگم، حالا من رو هم بگیر بکش!
این رو ترجمه محاربه گرفتن. این چیزی هست که رسانه های غربی از معنای فقهی کلمه محاربه برداشت کرده و به بچه های فریب خورده ما خورانده اند تا بازگو کنند.
درصورتی که محاربه یعنی اقدام به جنگ با خدا و پیامبرش. اقدام و عمل بخش مهمی از این حکم است.

و ممکن است فرد کلمه ای بگوید که منجر به عمل شود، چه از طرف خودش چه از طرف دیگران. مثلا فرد می‌گوید مرگ بر خدا و پیغمبر و حکومت اسلامی را سرنگون میکنیم، و این را در تظاهراتی بگوید که خودش و دوستانش انجام داده اند و در این حین بلندترین صدا را ایشان داشته و این جمله را گفته و منجر به مجموعه اقدامات زیر به ترتیب زیر شده باشد:

１.    آتش جنگ رسانه‌ای علیه کشور فراهم شود که به تحقیر و تضعیف کشور در فضای بین المللی بیانجامد.
２.    با سردمداری شعارهای او عده ای در حین تظاهرات شروع به شکستن شیشه بانک و آتش سوزی شوند.
３.    عده دیگر در لابلای برهم ریختگی به کسب اطلاعات برای نابودی حکومت اسلامی مشغول شوند
４.    حتی ممکن است با شهادت افسر پلیسی و یا جوان نوزده ساله دین دار ما، آرمان علی وردی ادامه یابد

همه با جمله او گفت. او کاری نکرد، فقط با بیان رسای هیجان انگیز برانگیزاننده اش رهبری گروهی را برعهده داشته که با اقدامات عملی ایشان، تحقیر و تضعیف یاران اسلام و حتی شهادت مسلمانان انجامیده است. در اسلام، حکم همچین فردی محاربه است. اگر بخواهی با دید کوته بینانهگویی او کاری نکرده و فقط حرف زده باید بگوییم که نمرود هم آتشی به پا نکرد که ابراهیم را در آن بیندازد، فقط حرف زد!
اینکه رهبری آتش افروزان را برعهده داشته قطعا حکم محاربه داشته.
بسا سخن که از حمله مسلحانه نیرومندتر است.
مثلا سلمان رشدی با سخنان برانگیزاننده به تحقیر و تخریب مسلمانان می‌پرداخته. زمینه ساز گروه هایی میشد که مسلمانان را می‌کشتند. صحبت های او دستاویز کسانیکه در دلشان دشمنی با مسلمانان می‌پروراندند و می‌خواستند اقداماتی علیه جان و مال آنان داشته باشند و نیازمند پوشش زیبایی برای حرکتشان بودند تا به اعمال شیطانی خود پوسته انسانی بپوشانند.
چرا کسیکه مثل سلمان رشدی حرف میزند، حکم محاربه میگیرد؟

به همان دلیل که انگلیس سالهای سال است او را مثل پرچمی به اهتزاز در آورده و برای صیانت از او تا می‌تواند هزینه می‌کند.

______________

Recently, it has become like this: they say that someone was executed. We ask what he did?
He says nothing, he spoke
We insist, for example, what did he say?
They say that God said there is no such thing as a prophet, that I say the same thing, now kill me too!
This is the translation of moharebeh (war). This is what the Western media has taken from the jurisprudential meaning of the word moharebeh and fed it to our deceived children to recount.
Whereas moharebeh means to wage war against God and His Prophet. Action and action are an important part of this ruling.

And a person may say a word that leads to action, whether on his own behalf or on the behalf of others. For example, a person may say death to God and the Prophet and we will overthrow the Islamic government, and he may say this in a demonstration that he and his friends have held, and during this, he has the loudest voice and has said this sentence, leading to the following series of actions in the following order:

１. A media war will be prepared against the country that will lead to humiliation and weakening the country in the international arena.
2. With his slogans leading, some people will start breaking bank windows and setting fires during the demonstrations.
3. Others will engage in gathering information to destroy the Islamic government amidst the chaos
4. It may even continue with the martyrdom of a police officer or our devout nineteen-year-old youth, Arman Ali Verdi

His words said it all. He did nothing, he only led a group with his exciting and provocative statements that led to the humiliation and weakening of the companions of Islam and even the martyrdom of Muslims with their practical actions. In Islam, the sentence for such a person is moharebeh. If you want to see him doing nothing and just talking with a short-sighted perspective, we should say that Nimrod did not start a fire to throw Abraham into it, he just talked!
The fact that he was leading the fire-starters was definitely a sentence for moharebeh.
Words are often more powerful than armed attacks.
For example, Salman Rushdie used provocative words to humiliate and destroy Muslims. He paved the way for groups that killed Muslims. His words were a pretext for those who harbored enmity towards Muslims and wanted to take action against their lives and property, and needed a beautiful cover for their actions to cover their evil deeds with a human shell.
Why is someone who speaks like Salman Rushdie considered a war criminal?
For the same reason that England has been waving him around like a flag for years and spending as much as it can to protect him.

این جنگ اخیر، و تیم تل آویو پشتیبانی از کابینه حسن روحانی

حسام الدین آشنا افشا کرد که تیم تل آویو از کابینه حسن روحانی پشتیبانی میکرده است.
همچنین با مرور خاطرات شهیدانی چون امیر عبدالهیان، وزیر امور خارجه ایران در دولت شهید رئیسی، این پشتیبانی دیده میشود. نمونه اش اینه که آقای حسام الدین آشنا مسئول اتاق عملیات روانی حسن روحانی در دولت بنفش گفتند کانال "وحید آنلاین" و "مملکته" یک ساختمان چهارطبقه و تیم مفصل در تل آویو دارند،
 با یک بررسی و خواندن روزنامه بنفشی چون انصاف نیوز متوجه حمایت این کانالها از کمپین انتخاباتی‌ حسن روحانی از همان تل آویو هم میشیم.

نتیجش اینه که رسانه‌های اسرائیلی هر کاری کردند تا روحانی رئیس جمهور بشه تا ایران رو تسلیم غرب کنه
جالب این جاست که در این مدت عوامل تیم تل آویو بقدری در دولت روحانی نیروهای انقلابی و پیرو خط و مکتب امام خمینی را به ستوه آوردن که وقتی قرار میشه حسن روحانی اواخر دولت سیزدهم استیضاح بشه و به قوه قضائیه بابت ظلم‌هایی که به مردم کرد معرفی بشه اتفاق خاصی نمی افته. در عوض در طول این ۴۰ سال انتخابات ریاست جمهوری نگاه کنید تنها جایی که ما خارج از گود صهیونیستی توانستیم کسی از بین مردم و پیرو مکتب امام خمینی وارد نظام کنیم شهید شده:
１.    محمدعلی رجایی
２.    هاشمی رفسنجانی
３.    آیت الله دکتر رئیسی
اینها به جز جریان شهیدانی چون باهنر و بهشتی و غیره هستند که رئیس جمهور نشدند، ولی چون احتمال بالاتر رفتن از پله های ترقی در نظام داشتن همراه عددهای بالایی از آمار شهید شده اند.
هاشمی رفسنجانی تا سال ۱۳۷۶ که ریاست جمهوری دست او بود نیروی انقلابی موثر و خوبی در نظام بود و اغلب آن جریانات که برای خود و فرزندانش پیش آمد مربوط به پس از دوران ریاست‌جمهوری او در ایران بوده.
تل آویو در جنگ دوازده روزه چند روز گذشته می‌گفت احمدی نژاد رو هم بعنوان جاسوس خودش و به عنوان مهره سوخته می‌خواسته بزنه که جان سالم به در برده. احمدی نژاد البته در دوره ریاست جمهوری خودش هم چند بار از ترور جان سالم به در برده‌ بوده.
در عوض با وجود اختلافات شدیدی که بر سر ریاست جمهوری آقایانی چون
１.    بنی صدر
２.    خاتمی
３.    روحانی
４.    پزشکیان
پیش آمد هیچ یک تاکنون به جز مرگ طبیعی از میان نرفته اند و همه تا آخر خود را حفظ کرده اند.
در جنگ ۱۲ روزه شاهد بودیم که ده ها فرمانده ارشد نیروهای مسلح یکباره و غافلگیرانه شهید میشوند. در این میان فرمانده قرارگاه سازندگی خاتم الانبیا که به سرعت در حال اجرای طرح های آبرسانی و توسعه راه آهن بود، خودش و جانشین او که پس از وی تعیین شد شهید شده است.
از همه جالبتر اینکه در نظامی که برای جلوگیری از اتفاقاتی مثل کودتای نظامی سپاه و ارتش به صورت یک درمیان تعریف شده است توسط رژیم صهیونی تهدید میشوند و حتی پس از آتش بس نیز صد و پنجاه هزار نیروی سپاه شمرده می‌شوند که آنها همگی در لیست ترور قرار بگیرند!
پس از نیروهای ساختار یافته نوبت به دانشمندان ایرانی می‌رسد که آنها نیز جالب است که شهید میشوند و در لیست ترور قرار می‌گیرند.
در این میان رسانه و صداسیما از تعرض دشمن دژخیمان در امان نمی ماند و همان هم با چند بمبی مورد هدف قرار میگیرد که پخش زنده آن به هم بریزد.
این برای کشوری که مدعی پیاده سازی نظام سیاسی برتر است عجیبه. چه اینکه این ادعا در دنیا وجود داره ولی اختلافات منجر به اجرای خروجی یکسان برای ریاست جمهوری آقایانی میشه که روی کار آمدن. برای نمونه کره جنوبی را بررسی کنید که نتوانست دموکراسی را اجرا کند، ولی تمام ریاست جمهوری های آن بدون استثناء به طریقی یا به قتل رسیدند یا اعدام شدند. این اعدام هم فقط برای یک جناح خاص نبوده و شامل همه می‌شده
تا اینجا هم تعداد بیشتری رئیس جمهور مورد علاقه جریان غربی را وارد نظام سیاسی کشور در راس کرده اند و هم با کوتاه کردن طول عمر ریاست جمهوری های پیرو خط امام بر طول عمر مهره های خود افزوده اند.
رسانه های پیرو خط امام بودجه ناچیز بدست آورده ولی رسانه های کرباسچی با هم میهن، خبرآنلاین مشابه بی بی سی، شبکه ماهواره‌ای من و تو و رسانه و شبکه ایران اینترنشنال و صدها خبرگزاری مشابه دیگر مثل ایران اعتماد، روزنامه با اسم مشابه اطلاعات تحت عنوان اطلاعات ایران، انصاف نیوز و سایر با پول و هزینه هنگفت روی کار می آیند، طوریکه پیدا کردن خبر دقیق و موثق کار پرزحمتی می‌شود. آنچه که رسانه دیرینه یار امام هم می‌شناختیم با روی کار آمدن پزشکیان دچار دگردیسی می‌شود. برای یک خبر که یک خبرگزاری پخش میکند کلی زمان میبرد که دیگری نیز به آن بپردازد و بازتاب خبری مناسبی درخور وقایع واقع داشته باشیم.

__________________

Hesameddin Ashna revealed that the Tel Aviv team supported Hassan Rouhani's cabinet.
This support can also be seen by reviewing the memoirs of martyrs such as Amir Abdollahian, the Iranian Foreign Minister in the government of Shahid Raisi. An example is that Mr. Hesameddin Ashna, the head of Hassan Rouhani's psychological operations room in the purple government, said that the "Vahid Online" and "Mamlakte" channels have a four-story building and a detailed team in Tel Aviv.
By examining and reading the purple newspaper Ensaf News, we can see that these channels support Hassan Rouhani's election campaign from Tel Aviv.

The result is that the Israeli media did everything they could to make Rouhani the president in order to surrender Iran to the West.
It is interesting that during this time, the Tel Aviv team's agents harassed the revolutionary forces and followers of Imam Khomeini's teachings so much in the Rouhani government that when Hassan Rouhani was to be impeached at the end of the 13th government and presented to the judiciary for the atrocities he committed against the Kurdish people, nothing special happened. Instead, look at the presidential elections during these 40 years, the only place where we were able to bring someone from among the people and a follower of Imam Khomeini's school into the system outside of the Zionist fold was martyred:
1. MohammadAli Rajai
2. Hashemi Rafsanjani
3. Ayatollah Dr. Raisi
These are except for the series of martyrs such as Bahonar and Beheshti, etc. who did not become president, but because they had the possibility of moving up the ladder of advancement in the system, they were martyred along with high numbers of statistics.
Hashemi Rafsanjani was an effective and good revolutionary force in the system until 1997, when he was president, and most of the events that happened to him and his children were related to his presidency in Iran after his presidency.
During the Twelve Day War, Tel Aviv was saying that it wanted to kill Ahmadinejad as its own spy and as a burnt piece, but he survived. Ahmadinejad, of course, had survived assassination several times during his presidency.
Instead, despite the fierce disagreements that have arisen over the presidency of gentlemen such as
1. Bani Sadr
2. Khatami
3. Rouhani
4. Pezeshkian
, none of them have died except for natural deaths, and all have maintained their integrity until the end.
In the 12-day war, we witnessed dozens of senior commanders of the armed forces being martyred suddenly and unexpectedly. In the meantime, the commander of the Khatam al-Anbiya construction headquarters, who was rapidly implementing water supply and railway development projects, himself and his successor who was appointed after him were martyred.
Most interestingly, in a system that has been defined as mutually exclusive to prevent events such as a military coup, the Sepah and the army are threatened by the Zionist regime, and even after the ceasefire, one hundred and fifty thousand Sepah troops are counted, and they are all on the assassination list!
After the structured forces, it is the turn of Iranian scientists, who are also interestingly martyred and placed on the assassination list.
Meanwhile, the media and the Iranian Broadcasting Corporation are not safe from the attacks of the enemy of the enemy, and they are also targeted with several bombs that disrupt the live broadcast.
This is strange for a country that claims to implement a superior political system. Because this claim exists in the world, but differences lead to the implementation of the same outcome for the presidency of the gentlemen who came to power. For example, consider South Korea, which failed to implement democracy, but all of its presidents, without exception, were either assassinated or executed in one way or another. This execution was not just for a specific faction, but included everyone.
So far, they have introduced more presidents favored by the Western trend into the country's political system, and they have also increased the lifespan of their own pieces by shortening the lifespan of presidents who follow the Imam's line.
Media following the Imam's line has received a meager budget, but Karbaschi media, including HamMihan, KhabarOnline, similar to the BBC, the satellite network Manoto, and Iran International Media and Network, and hundreds of other similar news agencies such as Etemad online, a newspaper with a similar name to Etelat under the title Etelat Iran, Ensaf News, and others, come to work with huge money and expenses, so that finding accurate and reliable news becomes a difficult task. What we knew as the media, which was a long-time friend of the Imam, underwent a metamorphosis with the coming to power of the doctors. It takes a long time for a news agency to broadcast a story and for another to cover it and have a proper news coverage that is appropriate for the events.